~Dost Kazığı~
Nadir’in yakalanması ve Soğuk Mahzen’deki esirlerin kurtarılması emniyette büyük bir zafer olarak ilan edilmişti. Musa Müdür, Eren’i ve Leyla’yı tebrik etmek için dağ evine gelmişti. Nadir, emniyetin en yüksek güvenlikli sorgu odasına alınmıştı.
Dağ evinin ahşap masasında çaylar içiliyordu. Musa Müdür neşeli görünmeye çalışıyordu ama Eren’in yüzünde hâlâ o derin şüphe vardı.
"Harika bir iş çıkardınız çocuklar," dedi Musa Müdür. "Nadir’in sorgusu yarın başlayacak. Özel Savcı atandı. Bu örgütün kökünü kazıyacağız."
Leyla yorgunca gülümsedi: "En azından artık geceleri biraz olsun uyuyabiliriz."
Eren masadaki bardağa baktı. "Nadir sorguda konuşmayacak Müdür. Birinden korkuyor."
Musa Müdür kaşlarını çattı: "Kimden korkacak Eren? Kartal hapiste felçli, Nadir de yakalandı. Örgüt bitti."
"Nadir tünelde bana bir şey söyledi," dedi Eren, gözlerini Musa Müdür’e dikerek. "'Ben sadece bir piyonum' dedi. Kartal’ın arkasında başka bir vizyoner var. Şehirdeki tüm hakimlere, polislere talimat veren asıl patron..."
Musa Müdür gülümsedi, ayağa kalkıp pencereye yürüdü:
"Ah Eren... Her zaman fazla şüphecisin. Bazen zaferin tadını çıkarmayı öğrenmelisin."
Musa Müdür cebinden bir sigara çıkardı, yaktı. Ardından arkasını dönüp Eren ve Leyla’ya baktı. Gözlerindeki o babacan ifade bir anda yok olmuş, yerini buz gibi bir soğukluğa bırakmıştı.
"Asıl patron kim biliyor musun Eren?" dedi Musa Müdür.
Eren donakaldı. İçinde aniden devasa bir tehlike çanı çalmaya başladı.
"Sen..." dedi Eren, yavaşça ayağa kalkarak. "Senin adın ne Müdür?"
Musa Müdür cebinden küçük bir kumanda çıkardı.
"Kartal felç geçirdiğinde örgütü dağıtmamak gerekiyordu Eren," dedi Musa Müdür, sesi inanılmaz bir coldness ile. "Ben bu teşkilata otuz yılımı verdim. Aldığım maaş neydi? Bir hiç! Şehrin tüm pisliğini ben temizledim ama sefasını siyasetçiler sürdü. Karanlık Çember’i ben kurdum. Kartal sadece benim görünen yüzümdü."
Leyla dehşet içinde ayağa fırladı: "Musa Amca?! Siz... Siz ne diyorsunuz?! Babamın dostuydunuz siz! Ceylan’ın manevi amcasıydınız!"
Musa Müdür acıyla gülümsede: "Ahmet benim dostumdu evet... Ama fazla ileri gitti. Örgütün hesaplarını incelemeye başlamıştı. Ceylan ise... Ceylan sadece yanlış zamandaki bir yemdi. Eren’i meslekten uzaklaştırmak, onu çıldırtıp örgütün önünden çekmek gerekiyordu. Ama Eren fazla inatçı çıktı."
Eren belindeki silaha hamle yaptı ama Musa Müdür kumandanın düğmesine bastı.
Evin dışındaki koruma polisleri—Musa’nın adamları—pencerelerden içeriye gaz bombaları attılar. Camlar patlayarak içeri düştü. Yoğun göz yaşartıcı gaz odayı kapladı.
Eren ve Leyla öksürmeye başladılar. Gözleri yanıyor, nefes alamıyorlardı. Eren silaha uzanmaya çalıştı ama Musa Müdür Eren’in eline sertçe bastı.
"Seni kendi ellerimle yetiştirdim Eren," dedi Musa Müdür dumanın içinde. "En büyük eserim sensin. Ama ne yazık ki eserler bazen ustalarını geçmeye çalışır. Bu ev sizin sonunuz olacak."
Musa Müdür dışarı çıktı, evin kapısını dışarıdan kilitledi. Adamları evin etrafına benzin dökmeye başladılar.
"MUSA!" diye kükredi Eren dumanın içinde, kapıya yüklenerek. "MUSA!"
Leyla yerde boğulmak üzereydi: "Eren... Nefes alamıyorum..."
Eren gazın ve dışarıdan başlayan alevlerin arasında çaresizce etrafa baktı. Akıl hocası, baba gibi gördüğü adam, hayatını mahveden asıl canavardı. İhanetin bu son darbesi, Eren’in kalbini bir kez daha paramparça etmişti.
Eren, salondaki ağır ahşap masayı kavradı. Tüm gücünü toplayarak masayı kilitli demir kapıya doğru bir koçbaşı gibi vurdu.
GÜM! GÜM! GÜM!
Kapının ahşap kasası çatlamaya başladı. Dışarıdaki alevler içeri sızıyordu. Eren son bir çığlıkla masayı bir kez daha vurdu ve kapı kırıldı.
Eren, bayılmak üzere olan Leyla’yı kucağına alarak alev alev yanan dağ evinden dışarı fırladı. Arkalarında, tüm anıların ve geçmişin biriktiği dağ evi devasa bir ateşe dönüşüyordu.
Eren çimlerin üzerine çöktü, Leyla’yı göğsüne bastırdı. Gökyüzündeki karlı dağlara bakarak bağırdı:
"MUSA! SENİ KENDİ ELLERİMLE CEHENNEME GÖMECEĞİM!"