Kaç gün olmadı saymadımmm evden göçeliii mevsimler geldi geçtii(değiştirdim biraz burayı)
Neyse tamam tamam. Ciddi olalım🤭. Şimdi şöyleki ne zamandan beri yemek yemiyor su içmiyor ve ne zamandır burada olduğumu bile hatırlamıyorum. Galiba iki hafta.
Eh en yukarıda ki şeyi niye yazdığımı anlamışsınızdır artık🤧
Sürekli yatıyorum ve bazen arada bir uykuya daldığım falan oluyor. Ama onun dışında bir şey yapmıyorum. Bugün de öyle. Aç ve susuz bir şekilde dolapları karıştırmaya çalışıyorum son gücümle.
Artık bir şeyler ile uğraşmak istiyorum.
Boyum yetişmediği için ellerimi yukarı raflara uzatıyorum ve en sonunda bir şey buluyorum ve onu kendime çekiyorum derken çektiğim şey kafama düşüyor. Deftermiş ve yanında da kalem varr
Yaşasın! Sonunda uğraşabilecek bir şey!
Sevinçle defteri elime alıp yatağa doğru ilerliyorum ve kalemi olduğu yerden çıkarıp defteri açıyorumm
Bir şeyler çizmeye başlıyordum kii
Bizim somurtkan herif yine geliyor.
Yeminle şu günlerde hiçbir şey öğrenemedim onun hakkında. Ne bir isim ne de bir hobi. Gerçekten ya.
Yanıma yaklaşıp bir çikolata atıyor ve "Ye. Açlıktan ölmek istiyorsan yeme tabii" diyerek benimle alay etti ve gitti eski püskü koltuğa oturdu.
Yok ya aslanım yaş pasta getirseydin. Bu nasıl kahvaltı lan? İnsan en azından su falan getirir.
Gözlerimi devirerek açıp yemeye başladım. Cidden en azından sütlü. Birde bitterli olsaydı😣.
Sadece beni izliyordu ve neden diye sorgulamadım açıkçası. Hem çikolatayı yerken biraz da deftere bir şeyler karalıyordum. Adamın ilgisini çekti ve hemen yanıma geldi.
"O defterle ne yapıyorsun?" dedi korkunç bir tonla
Gözlerim doldu ve defteri göğsüme bastırdım. Sarı saçlarımı kulağımın arkasına gönderdim.
O sırada daha da sinirlenen adam üzerime eğildi ve defteri zorla aldı.
Resim konusunda bazen becerikli olabiliyordum ama o kadarda değil.
Adam teker teker resimlerime baktı ve defteri geri verdi. Sonra ise sinirle fısıldadı ama ben duydum.
"Kendini bir şey sanma küçük hanım" dedi.
Şimdi bunun konuyla ne alakası var? Ben anlamadım.
Ayağa kalkıp omzuna dokundum. Anında döndü ve omzunu silkeledi. Bu harekete okulda ki zorbalar sayesinde alışmıştım. Bu yüzden umursamadan devam ettim. İşaret dili ile sordum.
"Adın ne? Sana sürekli içimden adam diye seslenecek halim yok" dedim. O da tereddüt etmeden cevap verdi.
"Jimin" dedi ve koltuğa geri oturdu.
İsmini söyleyeceğini hiç düşünmemiştim. Aferin paşama! İnsanlarla doğru düzgün iletişim kurmayı öğrenmiş! Agucukta bubucuk!
Ona şaşkınlıkla bakmayı kesip tekrar yerime oturdum ve resim yapmaya devam ettim. Çikolatayı yerken sadece aklımda tek bir soru vardı.
"Neden bu herif bana dikkatle bakıyor?"
Evet! Tek sorun buydu!
Her nefesimde daha da geriliyordu. Bende sürekli nefes almaya başladim ve adam daha da gerildi. Gülümsedim ve daha hızlı almaya başladım. Daha da gerildi. Bende hafiften kıkırdayarak önüme döndüm. Ama o garip bakışlar atıyordu bana. Boşvererek resim yapmaya devam ettim.
Bu herifle çok eğlenicez!