17. BÖLÜM BİR CÜMLELİK GERÇEK
Naz bir süre hiçbir şey söylemedi.
Ben de konuşmadım.
İkimiz de denize bakıyorduk.
Ama artık sessizlik eskisi gibi değildi.
Sanki ikimizin arasında söylenmeyi bekleyen bir sürü şey vardı.
Naz sonunda derin bir nefes aldı.
“Berk, sana kızgın değilim.”
Ona baktım.
“Ama seni anlamaya çalışıyorum.”
Ne diyeceğimi bilemedim.
Naz birkaç saniye yüzüme baktı.
“Bazen bana bakıyorsun.”
Kaşlarımı hafifçe çattım.
“Sonra ben sana baktığımda gözlerini kaçırıyorsun.”
Cevap vermedim.
“Bazen de hiçbir şey söylemeden yanımda duruyorsun. Sanki söylemek istediğin bir şey varmış gibi.”
Bakışlarımı yere çevirdim.
Haklıydı.
Ben bile fark etmeden yaptığım şeyleri tek tek söylüyordu.
“Bilmiyorum,” dedim.
Naz hafifçe başını yana eğdi.
“Yine mi bilmiyorsun?”
Bu kez yüzünde küçük bir gülümseme vardı.
Ben de istemsizce gülümsedim.
“Evet.”
“Sen gerçekten çok garipsin.”
“Biliyorum.”
Naz birkaç saniye güldü.
Sonra tekrar ciddileşti.
“Berk…”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Bir şey olduğunda içine atmak yerine bizimle konuşabilirsin.”
Sessizce onu dinledim.
“Her şeyi tek başına çözmek zorunda değilsin.”
Gözlerimi ondan ayırmadım.
“Bazen sana bir yol gösterebiliriz. Ya da en azından bir çözüm bulmana yardımcı olabiliriz.”
Kısa bir süre sustu.
“Biliyorsun ki biz arkadaşız.”
Bu cümle içimde garip bir his bıraktı.
Naz devam etti.
“Arkadaşlar ne için vardır sonuçta?”
Ne diyeceğimi bilemedim.
Uzun zamandır kimse bana böyle bir şey söylememişti.
Bir sorun olduğunda susmaya, kendi başıma halletmeye alışmıştım.
Ama Naz'ın söyledikleri farklıydı.
Sanki ilk defa birinin gerçekten dinlemeye hazır olduğunu hissediyordum.
“Bizimle paylaşmaktan çekinme yani,” dedi Naz.
Başımı hafifçe salladım.
“Tamam.”
Naz gülümsedi.
“İşte böyle.”
Bir süre daha sessizce denize baktık.
Bu kez sessizlik ağır gelmiyordu.
Aksine, içimde bir şeyleri biraz olsun hafifletmişti.
Naz yanımda duruyordu.
Ben ise ilk kez, bazı şeyleri tek başıma taşımak zorunda olmadığımı düşünüyordum.
Ama yine de içimde sakladığım bir şey vardı.
Ve onu Naz'a anlatmaya henüz hazır değildim.
Çünkü bazen gerçekler, tek bir cümleyle söylenir ama her şeyi değiştirebilir.
