16. BÖLÜM SÖYLENMEYENLER
Sahilde bir süre sessizce durduk.
Denizden gelen hafif rüzgâr yüzüme çarpıyordu. Dalgaların sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu.
Ateş biraz ileride durmuştu.
Bir süre sonra bize baktı.
“Ben biraz ileride olacağım.”
Naz başını salladı.
“Tamam.”
Ateş birkaç adım uzaklaştı.
Şimdi Naz ve ben yalnızdık.
Naz bana döndü.
“Berk…”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Ne?”
Birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerini benden ayırmadan sordu.
“Berk, neden böyle davrandın?”
Cevap vermedim.
Aslında verecek bir cevabım vardı.
Ama onu nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum.
Ateş'e neden saldırdığımı düşündüm.
Naz'ın onunla konuşmasını neden bu kadar kafama taktığımı düşündüm.
Ama düşündükçe cevap daha da uzaklaşıyordu.
Ortada mantıklı bir sebep yoktu.
Ateş bana hiçbir şey yapmamıştı.
Naz da yanlış bir şey yapmamıştı.
Yanlış olan bendim.
Bunu kabul etmek kolaydı.
Asıl zor olan ise neden böyle olduğumu anlamaktı.
Naz hâlâ cevap bekliyordu.
“Berk?”
Gözlerimi denize çevirdim.
“Bilmiyorum.”
Sesim beklediğimden daha kısık çıkmıştı.
Naz birkaç saniye sustu.
“Nasıl bilmiyorsun?”
Başımı eğdim.
Çünkü gerçekten bilmiyordum.
Bir süredir Naz'a karşı hissettiğim şeyler değişiyordu.
Onun yanımda olması hoşuma gidiyordu.
Bana baktığında bunu fark etmemeye çalışıyordum.
Başka biriyle konuştuğunda ise nedensiz bir şekilde huzursuz oluyordum.
Bunların hiçbirini kendime açıklayamıyordum.
Belki de açıklamak istemiyordum.
Çünkü bazı şeylerin adını koyduğun anda artık onları görmezden gelemezsin.
Naz'ın sesi düşüncelerimi böldü.
“Bana söylemediğin bir şey mi var?”
Ona baktım.
Bir anlığına her şeyi söylemek istedim.
Ama kelimeler yine boğazımda kaldı.
“Var.”
Naz'ın gözleri büyüdü.
“Ne?”
Bakışlarımı kaçırdım.
“Ben de bilmiyorum.”
Naz hiçbir şey söylemedi.
Ben de sustum.
Belki de bazı şeyler söylenmediğinde daha kolaydı.
Ama içimde, gün geçtikçe büyüyen o his artık sessiz kalmayacak kadar yakındı.
İçindeki hisleri saklamaya çalışırsın ama bir gün o içindeki hisler kendini belli etmeye başlar...
