18. BÖLÜM DÜŞÜNCELERDEN UZAK
Bir süre daha sahilde sessizce durduk.
Sonra Naz derin bir nefes aldı.
“Bence artık gidelim.”
Başımı salladım.
“Olur.”
Ateş'e baktık.
“Sen ne yapacaksın?” diye sordu Naz.
Ateş arabasına yaslandı.
“Ben biraz daha burada kalacağım.”
Naz başını salladı.
“Tamam. Görüşürüz o zaman.”
“Görüşürüz.”
Naz benim yanıma geldi.
“Senin arabayla mı gideceğiz?”
“İstersen.”
“Olur.”
Birlikte arabaya doğru yürüdük.
Ben sürücü koltuğuna geçtim.
Naz da yanıma oturdu ve kapısını kapattı.
Motoru çalıştırdım.
Bir süre hiçbirimiz konuşmadık.
Sonra Naz bana baktı.
“Berk.”
“Efendim?”
“Bir yere gidelim mi?”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Nereye?”
“Bilmiyorum.”
Gülümsedi.
“Sadece biraz kafa dağıtmak istiyorum.”
Bir an düşündüm.
“Tamam.”
Arabayı sahilden uzaklaştırdım.
Nereye gittiğimizi ikimiz de bilmiyorduk.
Ama belki de önemli olan bu değildi.
Bir süre sonra Naz radyoyu açtı.
Müzik çalmaya başlayınca başını koltuğa yasladı.
“İşte şimdi biraz daha iyi.”
Ona baktım.
“Ne oldu da bir anda bu kadar neşelendin?”
Omuzlarını silkti.
“Bazen insanın düşünmemesi gerekiyor.”
“Sen de çok düşünüyorsun.”
Bana dönüp kaşlarını kaldırdı.
“Bunu söyleyen kişiye bak.”
İstemeden güldüm.
“Ben farklıyım.”
“Hiç sanmıyorum.”
Bir süre sonra ikimiz de gülmeye başladık.
Az önce sahilde konuştuğumuz şeylerden sonra ilk kez ortam bu kadar rahatlamıştı.
Naz camı biraz açtı.
Akşamın serin havası arabanın içine doldu.
“Berk?”
“Ne?”
“Böyle daha iyi.”
“Nasıl?”
“Hiçbir şey düşünmeden.”
Kısa bir süre sustum.
Sonra başımı hafifçe salladım.
“Evet.”
Yol boyunca müzik dinledik.
Bazen konuştuk, bazen de sadece dışarıyı izledik.
Ama içimdeki o düşünce hâlâ duruyordu.
Naz yanımdaydı.
Ve ben onunla geçirdiğim bu birkaç saatin neden bu kadar iyi geldiğini düşünüyordum.
Belki de cevabı biliyordum.
Sadece henüz kendime söylemek istemiyordum.
Şimdi bana burda kaç kelime olduğunu söyle
