12.BÖLÜM SESSİZ BAKIŞLAR
Eve doğru ilerliyorduk. Arabada fazla konuşan yoktu.
Berk yolu izliyordu. Emre ise camdan dışarı bakıyordu.
Ben arka koltukta oturmuş, bugün yaşananları düşünüyordum.
Yarışta olanlar hâlâ aklımdan çıkmıyordu.
Bir süre sonra Emre arkasını dönüp bana baktı.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
“Emin misin?”
“Evet Emre, iyiyim.”
Emre hafifçe gülümsedi.
“Tamam. Sadece merak ettim.”
Berk aynadan ikimize baktı ama hiçbir şey söylemedi.
Ama şunu fark ettim.
Berk hiçbir zaman ne hissettiğini belli etmiyordu.
Emre gibi açık açık konuşmuyor, Ateş gibi ilgisini küçük şeylerle göstermiyordu.
Berk sadece sessizce izliyordu.
Bazen bana baktığını fark ediyordum. Ama göz göze geldiğimiz anda hemen başka tarafa bakıyordu.
Sanki bakmamış gibi davranıyordu.
Belki de gerçekten öyleydi.
Belki ben her şeyi fazla düşünüyor ve olmayan anlamlar çıkarıyordum.
Ama yine de...
Arada bir dikiz aynasından bana baktığını fark ediyordum.
Göz göze geldiğimiz an ise bakışlarını hemen yola çeviriyordu.
Telefonumu avucumun içinde sıktım.
Emre'nin ne hissettiğini az çok anlayabiliyordum.
Ateş'in ilgisini de küçük hareketlerinden fark edebiliyordum.
Ama Berk...
Berk hakkında hiçbir şey bilmiyordum.
Belki de kafamı en çok karıştıran kişi oydu.
Çünkü insan, kendisine ne hissettiğini söylemeyen birinin aklından geçenleri tahmin edemiyordu.
Tam o sırada Berk'in sesi duyuldu.
"Eve geldik."
Başımı kaldırıp camdan dışarıya baktım.
Araba evimin önünde durmuştu.
Kapıyı açıp arabadan indim.
Tam kapıyı kapatacakken Berk'le göz göze geldim.
Bu kez bakışlarını kaçırmadı.
Sadece birkaç saniye boyunca sessizce bana baktı.
Sonra gözlerini tekrar yola çevirdi.
Ben ise nedenini anlayamadığım bir şekilde birkaç saniye daha olduğum yerde kaldım.
Sonra arabanın kapısını kapatıp eve doğru yürüdüm.
Ama aklımda tek bir vardı.
Berk'in o bakışları.
