11.BÖLÜM YARIŞTAN SONRA
Pistteki kalabalık azalmaya başlamıştı. Ben ise hâlâ olanları düşünüyordum.
Bu yarışın böyle biteceğini hiç düşünmemiştim.
Emre aracının yanında duruyordu. Ateş birkaç adım ileride onu izliyordu. Berk ise ikisinin arasında duruyordu.
“İyi olduğuna emin misin?” diye sordu Berk.
Emre başını salladı.
“İyiyim.”
“Tamam, bugünlük bu kadar. Yarış falan bitti, eve gidiyoruz,” dedim.
“Bence herkesin dinlenmesi gerek.”
Ada hemen yanıma geldi.
“Ben de eve gitmek istiyorum. Bugün yeterince heyecan yaşadım.”
Duru da başını salladı.
“Kesinlikle. Bir daha böyle bir yarış izlemeye gelirsem önce iki kere düşünürüm.”
Emre aracının kapısını kapattı.
“Abartıyorsunuz.”
Berk ona baktı.
“Az önce aracı savrulan sen değildin sanki.”
Emre cevap vermedi.
Ateş ise kaskını eline aldı.
“Bence Berk haklı.”
Emre ona bakıp hafifçe başını salladı.
“Tamam, tamam. Eve gidiyoruz.”
Hepimiz yavaş yavaş araçların olduğu yerden uzaklaşmaya başladık.
Ben yürürken bir kez daha piste baktım.
Bugün buraya gelirken sadece biraz eğleneceğimizi düşünmüştüm.
Ama yaşananlardan sonra aklımda tek bir şey vardı.
Bu geceyi uzun süre unutamayacaktım.
Arabaların olduğu yere geldik. Emre ve Doruk'un arabaları yan yana duruyordu.
Emre arabasına doğru yöneldi ama Berk hemen önüne geçti.
“Sen sürmeyeceksin.”
Emre kaşlarını kaldırdı.
“Niye?”
“Bugün yeterince sürdün. Ben kullanacağım.”
Emre birkaç saniye Berk'e baktı ama sonra fazla uzatmadı.
“Tamam.”
Berk sürücü koltuğuna geçti. Emre de yanına oturdu.
Doruk'un arabasına ise İdil, Mert, Emir ve Ada bindiler.
Bizim arabaya Duru, Emre, Berk ve Ilgın bindi. Ben de arka koltuğa geçtim.
Ateş ise kendi motorunun yanına gitti.
“Ben gidiyorum. Görüşürüz.”
“Görüşürüz,” dedim.
Ateş motoruna binerken ona baktım.
“Dikkatli ol.”
Ateş başını salladı.
“Olurum. İyi geceler.”
“İyi geceler.”
Sonra motorunu çalıştırıp oradan uzaklaştı.
Ben de arabaya geçtim. Kapıyı kapattığımda Berk çoktan motoru çalıştırmıştı.
Emre ön koltukta sessizce oturuyordu.
Duru ve Ilgın da arkaya geçince herkes yerini almış oldu.
Berk aynadan bize baktı.
“Hazır mısınız?”
Ada'nın arabadan gelen sesi duyuldu.
“Biz hazırız!”
Emir gülerek Doruk'a baktı.
“Sen de sür artık.”
Doruk başını salladı.
“Tamam, tamam.”
İki araba da aynı anda hareket etti.
Ben camdan dışarı bakarken pist giderek arkamızda kaldı.
Ama nedense içimde garip bir his vardı.
Sanki bugün yaşananlar sadece başlangıçtı.
