10. BÖLÜM
SON TUR
Pistte son turlara girilmişti.
Emre hâlâ öndeydi ama Ateş arkasından ayrılmıyordu. Berk ise ikisinin biraz gerisinde ilerliyordu.
“Emre hâlâ birinci,” dedi Ada heyecanla.
Gözlerimi pistten ayırmadan, “Ama Ateş çok yaklaştı,” dedim.
Duru yanıma geldi.
“Umarım sonuna kadar böyle gider.”
Pistte araçlar tekrar viraja yaklaşırken Ateş, Emre'nin yanına kadar geldi. Emre bunu fark edince hızını artırdı.
“Yine başladılar,” dedi Mert.
İdil başını salladı.
“Bunlar birbirlerini geçmeye çalışırken yarışmayı unutacaklar.”
Ilgın hafifçe güldü ama gözleri pistteydi.
“Berk de yaklaşıyor.”
Gerçekten de Berk ikisine doğru hızla yaklaşıyordu.
Son tur başlamıştı.
Kalabalığın sesi gittikçe yükseliyordu. Herkes kimin kazanacağını merak ediyordu.
Emre ve Ateş yine yan yana ilerliyordu.
Ben ise içimdeki huzursuzluğu bir türlü atamıyordum.
Bir şeylerin ters gideceğini hissediyordum.
Araçlar son viraja yaklaşırken herkes nefesini tuttu.
Tam o anda Emre'nin aracı beklenmedik şekilde savruldu.
“Emre!” diye bağırdı Ada.
Hepimiz bir anda ayağa kalktık.
Emre aracı toparlamaya çalışıyordu. Ateş de hemen hızını düşürdü.
Berk ise ikisinin yanından geçip biraz ileride durdu.
Pistteki görevliler de hemen harekete geçti.
“Ne oldu?” diye sordu Duru.
Kimse cevap veremiyordu.
Bir süre sonra Emre aracını kenara çekti.
Ateş de onun yanına geldi.
Ben hâlâ olduğum yerde duruyordum.
Emre araçtan indiğinde herkes ona doğru koşmaya başladı.
“İyi misin?” diye sordum.
Emre başını salladı.
“İyiyim. Sadece bir an kontrolü kaybettim.”
Ateş ona bakarak, “Bence bugünlük yeter,” dedi.
