Bölüm 2

Aslı o gece yeni evinde ilk kez uyumaya çalışıyordu. Perdeleri tam kapatmamıştı; dışarıdan gelen solgun ay ışığı odanın duvarlarını soluk bir şekilde aydınlatıyordu. Günün yorgunluğu ile göz kapakları ağırlaşmış, zihni neredeyse rüya ile uyanıklık arasındaki o bulanık sınıra ulaşmıştı.Tam dalmak üzereyken duydu.Bir fısıltı.Belirsiz, boğuk, uzak bir ses.Sanki biri yan odada, o kilitli kapının ardında konuşuyordu.“…buradayım…”Aslı aniden doğruldu. Kalbi hızla çarpıyordu. Kulak kabarttı, ama her şey yeniden sessizliğe gömülmüştü. “Hayal işte,” diye düşündü. “Taşınma stresi, yorgunluk… Belki alt katın sesi.”Yatağa geri döndü. Fakat tam gözlerini kapattığında, bu kez daha net geldi ses.“…beni aç…”Aslı nefesi kesilmiş gibi irkildi. Ayağa kalktı, çıplak ayaklarının parkelerde çıkardığı gıcırtı koridorda yankılandı. Kararsız adımlarla kilitli kapının önüne kadar yürüdü. Kapının önünde durduğunda, içeriden gelen derin bir nefes alıp verişi duyduğunu sandı.Ellerini kapının soğuk yüzeyine koydu. Ne yapacağını bilemeden geri çekildi.Kalbi sanki göğsünden çıkacak gibiydi.Bir anlığına kapının altından çok ince bir ışık süzülür gibi oldu. Göz kırpacak kadar kısa sürdü, sonra yok oldu.Aslı, kendi kendine mırıldandı:— Yok… Bu benim kafamda. Hepsi kafamda.Arkasını dönüp yatak odasına geri yürümeye çalıştı. Ama omuzlarının arkasında birinin çok yakından, fısıltıyla bir şey söylediğini duydu:“…kaçma…”Aslı hızla dönüp baktı. Koridor bomboştu.O gece ışıkları kapatamadı.