Bölüm 8
Ertesi gün Kemal o boşluğu takip etti.
Bahçelerin arkasına geçti.
Ceviz ağacının arkasından bakınca küçük bir metal kapak gördü.
Toprakla yarı örtülmüştü.
Etrafı paslıydı.
Eline eğildi.
Kapak kilitli değildi.
Sadece üstü kapanmıştı.
Bir an tereddüt etti.
Sonra açtı.
Altına doğru dar bir merdiven vardı.
Karanlık.
Soğuk.
Kemal el fenerini açtı.
Ve aşağı indi.
Bodrum tamamen sessizdi.
Ama garip şekilde temizdi.
Toz yoktu.
Eski eşya yoktu.
Sanki düzenli kullanılıyordu.
Duvarlarda ince kablolar vardı.
Kemal ilerledikçe aynı yapının diğer evlere de bağlandığını fark etti.
“Bu… imkânsız,” dedi.
Ama öyle değildi.
Gerçekti.
Bir odanın kapısını açtı.
İçeride eski dosyalar vardı.
Fotoğraflar.
Belgeler.
Ve…
Ölen insanların fotoğrafları.
Kemal dondu kaldı.
Karşı evde ölen ailenin fotoğrafı da vardı.
Altında tarih yazıyordu.
Ölümden önceki gün.
Bir raf daha.
Bir başka dosya.
Bir başka ev sahibi.
Hepsi aynı şekilde işaretlenmişti.
Kemal’in nefesi hızlandı.
“Bu bir tesadüf değil…”
Arkasını döndüğünde duvarda bir şey gördü.
Küçük bir not.
“Ev sahipleri değişir. Sırlar kalır.”
Altında imza vardı.
MURAT.