Bölüm 9
Murat bir adım daha yaklaştı.
Gözleri artık saklamıyordu.
Soğuktu.
Netti.
“Çok şey gördün Kemal Bey,” dedi.
“Bu iyi değil.”
Kemal geri çekilmedi.
“İnsanları öldürüyorsun.”
Murat hafifçe başını yana eğdi.
“Ben öldürmüyorum.”
Bir an sustu.
Sonra ekledi:
“Kimse fark etmiyor bile.”
Rüzgâr ceviz ağacını salladı.
Yapraklar hışırdadı.
Sokak sessizdi.
Çok sessiz.
Kemal cebine uzandı.
Ama Murat çoktan hareket etmişti.
Bir anlık bir itişme oldu.
İki gölge karanlıkta birbirine karıştı.
Ardından kısa, boğuk bir ses…
Ve ardından sadece sessizlik.
Bir süre sonra sokak yine aynıydı.
Sanki hiçbir şey olmamış gibiydi.
Sokak lambası yanıyordu.
Ceviz ağacı rüzgârda sallanıyordu.
Karşı evler sessizdi.
Sabah olduğunda mahalle sakinleri sadece şunu konuştu:
“Yaşlı adam… gece rahatsızlanmış.”
“Kalp krizi diyorlar.”
“Zaten yalnız yaşıyordu.”
Kimse fazla soru sormadı.
Kimse detay istemedi.
Murat ise ortadan kaybolmuştu.
Emlak ofisi o gün kapalıydı.
Sonra bir daha hiç açılmadı.
Ve mahallede her şey…
Yine “normal” görünmeye başladı.
Ama bazı evlerin altında ne olduğunu kimse bilmiyordu.
Ve bazı hikâyeler…
Sadece sessizce bitiyordu.