!3. BÖLÜM!
*5 yıl önce
5 yıl önce, sadece 5 yıl önce normal bir hayata sahiptim. Kucağımda canımdan çok sevdiğim oğlum yanımda hayatımın aşkı duruyordu. Daha ne isteyebilirdim ki? Tabi içimde hala babamı geride bırakmanın o suçluluk duygusuyla yüzleşiyordum. Emre her ne kadarda babama kötü biri dese de babamdı işte. Babam benim Emre'yle evlenmemi istemiyordu. Ben de Emre'yi çok seviyordum. Babam en son bana el kaldırınca kendimi Emre'nin yanında buldum. Sonra evlendik. 1 çocuğumuz oldu. Ama görseniz Dünya tatlısı bir çocuktu. Bakmaya doyamazdım, doyamadım da zaten... Sabah kalktığında ilk işi ağlamak olan bu bebeğin hiçbir günahı yoktu. Herkesin küçüklükte olduğu gibi. Ne kadar da garipti. Küçükken masum olan ama büyüyünce kötülüğü seçen ne çok insan vardı. Bu düşüncelerle kafamı yoruyordum durmadan. Tek işim çocuğumdu . Bir işe girmek isterdim tabi ama araya çocuk girdi işte. Emre buna gerek olmadığını kendisini ikimize de bakacağını söylüyordu. Emre'de hep dışardaydı zaten. Çocuğum ile sadece ben ilgilenebilirdim.
Her şey o haberle başladı. Emre'nin hiç beklenmedik bir şekilde ölüm haberinin gelmesiyle. Nasıl oldu, ne yaşandı? Hiçbir şey bilmiyordum. Ortada sadece ceset vardı. Otopsi raporunda da bir şey çıkmamıştı. Kalp kriziyle ölüm demişlerdi. Ama benim içimde her zaman bir şey vardı. İnanmıyordum bu habere, inanamıyordum. Kalp krizi ne alakaydı? Hiç kimse inanmadı bana. Yakınımı kaybetmenin etkisiyle böyle konuştuğumu sandılar. Nerden bilebilirlerdi ki?..