!2. BÖLÜM!
Taksiye bindim, adresi söyledim. Söylerken titriyordum. Cebinde son param kalmıştı, onu da taksiye verecektim. Elim para dolu çantaya gitti ama karmaşık düşünceler yapmamamı söyledi. Yemek param yoktu ama yapacak bir şey yok diye düşündüm, elimi çantadan çektim. Cebimdeki son parayı uzattım. Arabadan indim. O asla bir ev gibi hissettirmeyen ama bir ev olan yere geldim. Orada duran adama
(Aybüke)
Ben Reyyan Hanım'ı görmeye gelmiştim ama.
(Adam)
Tabi, kızım. Kim geldi diye söyleyeyim?
(Aybüke)
Iıııı şey, Aybüke.
(Adam)
Tamam kızım şöyle otur isteresen.
(Aybüke)
Yok, siz hemen söyleyin acil.
Bir kaç dakika geçti. Adam geldi.
(Adam)
Tamam, kızım. Geç içeri.
Evin içine girdim. Dışardan bakıldığında küçük görünen bu ev, içeriye girdiğinde garip bir şekilde geniş ve büyük görünüyordu. Adamın yolu göstermesine ihtiyaç duymadan odaya girdim. Karşımdaydı. O kadın; her zamanki gibi masasına oturmuş,yanında kahvesi, elinde kitabı duruyordu. İçeriye girdim, karşında zar zor olsada durdum. Konuşmasını beklemeden para dolu çantayı sandalyenin üzerine koydum.
(Aybüke)
Hepsi burada, artık peşimi bırakın.
(Reyyan)
Ooo Aybüke. Tehlikeli kız. Bir selam yok mu? Sen burdan ayrıldın ayrılalı saygıyı da unutmuşsun heralde.
(Aybüke)
Ne selamından bahsediyorsun? Sen benim hayatımı mahvettin. Kafayı mı yedin?
(Reyyan)
(gülerek) Yazık sen para için mı peşinde olduğumuzu sanıyorsun. Sen bu kadar saf değildin. Ne oldu sana?
(Aybüke)
Sadece peşimi rahat bırakın. Bende artık size ait bir şey yok.
Arkamı döndüm. Tam kapıyı açıp gidecekken arkamdan Leo'nun sesini duydum, olduğum yerde kaldım.
(Leo)
Ya anılar ne olacak Aybük?
Yeniden arkamı döndüm. Karşımda duran adamı görünce afalladım.
(Aybüke)
L-Leo? S-sen hala burda mısın?
(Leo)
Sen ne sanıyordun, senin gibi gideceğimi mi? Yazık. Gerçekten inandın mı buna?
(Aybüke)
Sen b-beni kandırdın Leo!.. Beraber gideceğimizi söylemiştin. Uzaklaşacağımızı...
Kimsenin bizi bulamayacağı yere gidecektik. Sen b-birden ortadan kayboldun, kaçtığımız gün. Allah senin belanı versin.
(Leo)
Herkese öyle kolay inanılmaz ki be yavrum.
(Aybüke)
Sus, sus, sus...
İki elimi başıma koydum. Bu bir son değildi. Bu yeni bir felaketin başlangıcıydı. Şimdi ne yapacaktım?