Sensizliğimin 35 Yılı

Saçlarına bir is çökmüştü esmer sevgilimin. Yıllar sonra beni terk ettiği bu soğuk karanlık ve yarım olan boşluktan çıkaracak gibiydi. Hem kalbimi, hem de hayatımı yarım bıraktığı bu işkencevari geçen yılların ardından, beni kurtarmaya gelen bir melek gibiydi sanki. Yıllar onunla çocuğun oyuncakları ile oynaması gibi oynamıştı, belliydi bu suratından. Onsuzluğun bende bıraktığı bu kamçılayıcı hasreti sonunda dizdirmeye mi gelmişti yoksa. Gözlerine bakmayalı tam 35 yıl olmuştu ve ben tam 35 yıldır ne yaşıyordum, ne ölüyordum. Karanlığın arafında onu unutmak için sarılmıştım kalem ve kağıda. Lakin bütün eserlerim oydu, Bilincim ve kalbim onundu. Bana bu dünyada bıraktığı tek şey onu beklemekti. Pişman değilim sevgilim, o kadar yaşayacağımı bilsem seni bir 35 yıl daha beklerdim.