Defterimi yerden alıp üzerindeki tozu silkeledim.
"Özür dilemeyi bilmiyor musun?"
Yüzüme kısa bir an baktı.
"Sen de önüne bakabilirdin."
Bu kadar rahat söylemesi sinirimi daha da bozmuştu.
"Bir de haklı çıkmaya çalışıyor."
Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.
"Bence ikimiz de derse geç kalıyoruz."
Hiçbir şey demeden yanımdan geçip sınıfa girdi.
Arkasından bakarken içimden tek bir şey geçiyordu.
Ne kadar sinir bozucu biri...
Ece yanıma geldi.
"İyi misin?"
"İyiyim de... Şu çocuk tam bir uyuz."
"Adını bile bilmiyorsun."
"Bilmek de istemiyorum."
Sınıfa girip yerlerimize oturduğumuzda öğretmen elindeki listeyi açtı.
"Herkes sessiz olsun, önce yoklama alacağım."
İsimler tek tek okunmaya başladı.
"...Burcu Yılmaz."
"Buradayım hocam."
Öğretmen bir sonraki isme geçti.
"...Kuzey Demir."
Arka sıralardan tanıdık bir ses geldi.
"Buradayım."
Demek adı Kuzey'miş...
Yoklama devam ederken adını bir kez daha içimden tekrar ettim.
Kuzey...
Yakışmıştı aslında.
Karakterine değil, sadece ismine.
Ders boyunca tek kelime etmedi. Ben de etmedim. Birkaç kez istemeden gözüm arka sıralara kaydı. Ya sıraya yaslanmıştı ya da önündeki deftere bir şeyler karalıyordu.
Ne kadar sessiz biri...
Ama nedense bu sessizlik bana huzur vermiyordu.
Zil çalar çalmaz Ece koluma girdi.
"Şimdi anlat."
"Neyi?"
"Koridordaki çocuğu."
Anlamamış gibi baktım.
"Hangi çocuğu?"
"Burcu..." dedi gözlerini devirerek. "Hani şu çarptığın çocuk."
"Anlatacak bir şey yok. Çarptı, özür dilemedi, bitti."
"Belki dalgındı."
"Hiç sanmıyorum."
Ece gülümseyip başını iki yana salladı.
"Bence siz daha çok karşılaşırsınız."
"İnşallah karşılaşmayız."
Bunu söyler söylemez kapıya yöneldim.
O an bunun sadece bir dilekten ibaret olduğunu bilmiyordum.
