İnsanların bazılarına ilk görüşte ısınırmışsın. Ben hiç inanmadım buna. Çünkü bazen bir insanı daha ilk gördüğün anda ondan sebepsizce hoşlanmazsın. Ne sana bir şey yapmıştır ne de hakkında bir şey bilirsin. Sadece... elektrik tutmaz.
Benim o gün tek derdim okulun ilk haftasını olaysız atlatmaktı. Yaz tatili göz açıp kapayıncaya kadar bitmişti. Okulun ilk günü her zamanki gibi koridorlar gürültüyle doluydu. Bir yanda tatilde yaşananlar anlatılıyor, bir yanda uzun zamandır görüşmeyen arkadaşlar birbirine sarılıyordu. Ben ise çantamı omzuma takıp sınıfa doğru yürürken, yeni dönemin nasıl geçeceğini düşünüyordum. Açıkçası tek isteğim, sakin ve sorunsuz bir yıl geçirmekteydi.
Ece ise her zamanki gibi yanımda durmadan konuşuyordu.
"Burcu, bak şu çocuk var ya... Bizim sınıftaymış."
Başımı bile kaldırmadan çantamın fermuarını kapattım.
"Hangisi?"
"Şu pencerenin yanında duran."
İstemsizce gözlerimi onun gösterdiği yöne çevirdim.
Siyah saçlı, kulaklığının tekini takmış, sanki etrafındaki hiçbir şey umurunda değilmiş gibi ayakta duran bir çocuk...
O an adını bilmiyordum.
Ama hayatımın en sinir bozucu insanıyla göz göze geldiğimden haberim de yoktu.
Ece dirseğiyle koluma hafifçe vurdu.
"Bakıyor."
"Kim?"
"Az önce gösterdiğim çocuk."
İç çekip bir kez daha aynı yöne baktım. Bu sefer o da bana bakıyordu. Sadece birkaç saniyeliğine... Sonra gözlerini benden çekip kulaklığını düzeltti.
"Abartıyorsun." dedim.
"Yok vallahi. Bayağı baktı."
Omuz silktim.
"Banane."
Tam o sırada zil çaldı. Koridordaki uğultu bir anda arttı. Herkes sınıflarına yönelirken Ece koluma girip beni de peşinden sürükledi.
Sınıfa girer girmez her zamanki gibi arka sıralara göz gezdirdim ama boş yer kalmamıştı.
"Mükemmel..." diye mırıldandım.
Ece çoktan kendine bir yer bulmuştu. Bana dönüp eliyle boş sırayı gösterdi.
"Burcu! Buraya!"
Tam ona doğru yürürken biri omzuma çarptı.
Elimdeki defter yere düştü.
"Önüne baksana!"
Sinirle başımı kaldırdım.
Az önce koridorda gördüğüm çocuk, hiçbir şey olmamış gibi önümde duruyordu.
