Sürekli sınavların darladığı o haftalara girmiştik. Ellerden kitaplar düşmüyor, kütüphaneler bir türlü boşalmıyordu. Benim gibi sınavı son dakikaya bırakan biriyseniz ne kadar zorluk çektiğinizi bilirsiniz. İşte o günlerde başıma çok saçma bir olay denk düştü...
Kollarımı dolduran üç-beş kitap ile kütüphaneye ders çalışmak üzere çıkmıştım. Annemlere birçok kez söylememe rağmen almadıkları telefon yerine yeni bir kulp uydurmuş, bir akrabamın (hiç haz etmediğim) telefonunu değiştirdiği için eskisini bana vermişlerdi. Kamerası 16 mb geçmeyen bu eski uyduruk cep telefonun tek iyi tarafı çalışıyordu. Öğretmenlerin ve sınıf grubundakilerin numarasını anında yazmama rağmen arayanların hala kim oldukları hakkında bilgilere uz cevaplar veriyor bazen dokunmatiğe basmamama rağmen kendi kendine başkalarını arıyordu. Bu yüzden her defasında temkinli davranıp kapatır kapatmaz derse sokardım. Tabii gizlice getiriyordum yoksa öğretmenlerden azar işitmeye gönlüm var mı sandınız?
Kütüphaneye doğru yol alırken merdivenlerde takıldım yeri boylayacağımdan korkup kendimi zorlukla basamaklara ağırlığımı vererek ilerlemeye çalıştım. O zamanlar ergenliğe adım attığımdan baya zayıftım. Bir deri bir kemik derler ya hani. Ben merdivenlerde kitapların ağırlığıyla öne eğildiğimde biyoloji öğretmeni durdurur, düzgün yürümem konusunda uyarırdı. Zayıflıktan kemiklerim daha çok belli olduğundan mı bilmiyorum, kamburluğum belli oluyordu. Kamburlukta çok ders çalışmaktan olmuştu. Ortaokulda gerçekten çalışkan bir öğrenciydim. Lise de ne oldu da notlarım kötüleşti? Şaşkınlık vericiydi.
Öyle böyle kütüphaneye girdiğimde küçücük ortamı olsa bile rahat hissettiğim nadir yerlerdendi, direkt erken gelmemi kullanarak kendime sandalye çektim, yarın matematik sınavı vardı ve ilk kez girecek olmanın verdiği huzursuzluk içimi kaplamıştı. Mantık konusunun tekrarını yapıp kümelere geçtiğimde kulağıma yine o ses ilişti. Beni bir türlü kendi halime bırakmıyor, hep peşimde, ben nereye gidersem gideyim beynimin içinde beni dürtüyordu.
"Beyz harbiden sıkıcı bir yaşantın var. Hiç lunaparka falan gitmeyi düşündün mü? Ya da ne bileyim okul dışında bir yere?"
Ne param ne de zamanım var. Beni rahat bırak.
"O biraz zor biliyorsun ben senin rahatsızlığınım."
Kabul ediyorsun yani.
"O soruyu yanlış çözüyorsun. Her değil bazının sembolünü kullandın. Üstelik değil olumlu anlamda bulunmaz. Senin matematik öğretmenin kim?"
Sanki bulacaksın da... Sen-bensin nasıl bilmediğimi bana söyleyebilirsin?
"Kişilik bozukluğun vardır belki bak bu şizofreniden daha mantıklı sen bunu de bana."
Ne istiyorsun?
"Yanına geleceğimi söylemiştim ya bu sene zor gibi... Yaz zamanı gezmeye diye çıksam mı acaba?"
Bazen beni aşırı korkutuyorsun.
"Neden ikinci kişiliğin olup bedenini ele geçiririm diye mi? Sevgili Beyz ben başka biriyim ve emin ol bir beden isteseydim seninki asla olmazdı."
Niye ne eksiğim varmış? Ben ne yapıyorum Allah aşkına. Yarın sınavım var, yetişmeyecek!
Ellerimle başıma sertçe vurup ayılmayı denerken Meryem'i gördüm. O yapıştırıcı meselesinden sonra aramızı daha sıcak tutmak için benden defalarca özür dilemiş bir daha kimsenin bana bulaşmayacağı hakkında söz vermişti ve öylede olmuştu. Kimse benimle ilgilenmiyordu. Bende okuldaki boş yaşantımı bitirmekle daha çok uğraşıyordum.
"Beyz ben sana cevapları veririm git izin alıp eve geç dinlen biraz. Halini hiç iyi görmüyorum."
Korkutucu ikinci kişiliğim bunun hiç mantığı yok.
"Seninde hiç mantığın yok konuşturma beni şimdi. Birçok konuda senden öndeyim. Özel üniversitelerime ne çok para dökülüyor haberin yok."
Sus be yeter iyice saçmalıyorum!
Meryem yanımdaki sandalyeyi çekip kitaplarını masaya bıraktığında düşüncelerimden biraz olsun uzaklaşıp sesi duymamaya çalıştım. Vıdı vıdı fısıltılar geliyordu şimdide. Başım ağrıdan çatlayacaktı.
"Napıyon kız, yardım lazım mı?" Kıvırcık saçları parmakları arasında ezişirken yandan bir gülüşle sınavdan zor kızın sorusunu havada yakalayıp sırıtıp, "Yapıyorum bu işi." dedim.
"Yapıyoruz o kısmı düzeltelim hey!"
Parmaklarımın arasında gezdirdiğim kalemi döndürmeyi kesip masaya bıraktım sakince. "Çıkışta hani senin içinde uygunsa şu yeni çıkan filme gitsek mi?"
Küçük çilleri arasında kaybolan burnunun önündeki saçlarını daha sık çekiyor, kulaklarının arkasına itelerken sızlanıyordu. "Beyza sınav var yarın..."
"İlla yarın gitmek zorunda değiliz tabii..." Sandalyeye iyice yapıştım. Soğuk demiri artık ısınmış gibiydi. Kollarımı birbirine bağdaş kurduğumda hafifçe boynunu kaşıyordu. "Beyza genelde sevgililer gidiyor ya... Yani uygunsuz olur sanki."
"Sende bu kızdan besbelli rahatsız oluyorsun işte! Neden uzatıyorsun?"
"Sen susar mısın artık!"
Meryem çekinerek "Efendim?" dediğinde ondan bu durumumu saklamanın ne kadar doğru olduğunu düşündüm. Yaklaşık birkaç aydır tek arkadaşım olan kendisi ve onunla hep sessiz sedasız takılıp kendim hakkımda konuşmadığım için belki de benden soğuyordur.
"Meryem beni..." Telefonuma o anda anonim bir mesaj düştüğünde Meryem'in üzerime cevap bekleyen bakışları donuklaşmıştı. Önce gözlerimi kaçırarak ya yanlışlıkla birini aradıysam ve sapık görünüş sergilediysem diye geçirdim sonra Meryem'e dönüp salisesine ona baktım. İçimdeki ses kalbimi acıtıyordu: "Bu hatayı yapma, ona güvenme! Senin arkandan dolaplar çeviriyor. Telefona bak Beyza yalvarırım."
Yutkunduğumda Meryem merakla "Bir şey diyordun?" diye sorduğunda başımı tekrar telefonun yanan ışığına çevirdim. Uzun zaman önce yalanı bırakacağımı söylememe rağmen açtım ağzımı yumdum gözümü. "Bana bir saniye verir misin? Ailemden mesaj gelmiş olabilir zaten çokta önemli değildi." deyip tahta masadan ağır telefonumu çekip aldım ve hızlı adımlarla kütüphane dışında kalan uzun koridorda buldum kendimi. Adımlarımı sıklaştırıp merdiven başındaki tuvalete yürüdüm. Her korktuğumda tuvaletim geliyordu. Telefonun açma kapatma düğmesini dokunup şifremi yazar yazmaz açılan ekrandaki mesaj kutusunda gerçekten de bir mesaj geldiğini görüp heyecanlandım.
Mesaj kimin gönderdiği belli olmayan bir numara tarafından gönderilmişti. Kalbimin atışlarını kulağımda hissediyordum, kol kıllarım dikenleşmiş, bu kötü kokuya nazaran burnum nefes almayı bir süreliğine bırakmıştı.
"Senin muhatap olabileceğin tek kişi benim. O aptallar senin nasıl biri olduğunu göremeyecek kadar kör Beyz; korkacağını düşündüğümden başta seninle irtibata girmemi aşamayacağın ihtimaliyle mahvolarak bir sesle seslendim sana. Ama inan niyetim kötülük üzerine kurulu olmadı hiçbir zaman. Ben varım ve sadece içindeki ses değilim Beyz."
Kirli, küçük sisli su baloncuklarıyla bezenmiş aynaya doğru bakışımı çevirdiğimde titreyen ellerim arasında zar zor tuttuğum telefonun beyaz fayanslarla buluştuğunu fark etmeme rağmen dolu gözlerle gelen çıkanı düşünmeden sesli bir şekilde sordum. "Kimsin sen?"
Şu an doğru ya da yanlış neydi bilmiyordum. Aklım almıyordu hiç gerçekle alakası yoktu. Biri beni mi işletiyordu?
"Biliyordum ama dayanamadım. Bana bir hiçmiş gibi davranmandan bıktım."
"Çık aklımdan!" Kulaklarıma vuruyordum ne halde olduğumu bilmiyordum. Omuzlarımda hissettiğim ağırlıklar ve yatıştırıcı bir grup kızın konuşması arasında benim hiçliğimin karanlığında ne işi olduğunu sorguladım. Bu zamana kadar bana öğretilenleri ve eğer geçekse ve birileri benimle iyice eğleniyorsa kim, neden benim gibi gereksiz biriyle uğraşsın? Evde bile peşimi bırakmayan bu ses, ben şizofrenliği abartıp mesaj gördüğümü mü düşünüyordum? Evet, hastaydım kesinlikle hiçbir açıklaması yoktu...
"Özür dilerim Beyza seni bu hallere düşüreceğimi bilseydim hiç bulaşmaz sadece uzaktan izlerdim... Yemin ediyorum bir hiçlik olmaya devam edeceğim eğer mutlu olacaksan tamamen yok olmaya razıyım. Fakat gökler beni kabul etmeyecek olsa bile senin için bir hayalet olarak kalacağım söz veriyorum."
