Bölüm 9 – Aynı Bank, Bu Kez Yan Yana
Deniz gece sahile indi.
Efe yine aynı banktaydı.
Bu kez Deniz hiçbir şey söylemeden yanına oturdu.
Efe ona baktı.
“Gittin sandım.”
“Gidecektim.”
“Ne oldu?”
Deniz elindeki mektubu ona uzattı.
Efe mektubu görünce şaşırdı.
“Bunu buldun mu?”
“Benden sakladın mı?”
“Göndermeye cesaret edemedim.”
Deniz başını salladı.
“İkimiz de yıllarca korkmuşuz.”
Efe hafifçe güldü.
“Peki şimdi?”
Deniz elini uzattı.
“Şimdi korksam da kalacağım.”
Efe onun elini tuttu.
“Benden emin misin?”
“Hayır.”
Efe şaşkınlıkla baktı.
Deniz gülümsedi.
“Ama senden vazgeçtiğimden eminim.”
“Ne demek bu?”
“Sekiz yıl önce senden vazgeçtim sandım. Meğer sadece senden uzaklaşmışım.”
Efe gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“Deniz…”
“Efe?”
“Bu sefer gitme.”
Deniz başını onun omzuna yasladı.
“Gitmeyeceğim.”
O gece İstanbul’un ışıkları denize vuruyordu.
Ve yıllar sonra ilk kez, ikisinin arasında geçmiş değil gelecek vardı.
