Bölüm 8 – Şehrin Sakladığı Mektup
Deniz yeniden eski eve gitti.
Annesinin yıllar önce sakladığı eşyaların arasında küçük bir kutu buldu.
Kutunun içinde eski fotoğraflar, birkaç mektup ve sararmış bir zarf vardı.
Zarfın üzerinde kendi adı yazıyordu.
Deniz’e.
Mektubu açtı.
Efe’nin el yazısıydı.
Sekiz yıl önce yazılmıştı.
“Deniz,
Eğer bunu okuyorsan muhtemelen gitmişsindir.
Sana kızgın olduğumu söylemek isterdim.
Ama değilim.
Sadece keşke bana veda etseydin.
Bir gün geri dönersen seni aynı bankta beklemeyeceğim.
Çünkü hayat devam edecek.
Ama o bankın yanından her geçtiğimde seni hatırlayacağım.
Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıkar.
Bazıları ise hayatımızın kendisi olur.”
Deniz mektubu göğsüne bastırdı.
Gözlerinden yaşlar aktı.
Sonra bir şey fark etti.
Mektubun sonunda küçük bir cümle daha vardı.
“Eğer bir gün dönersen, beni bulmak için şehri arama. Bankı bul. Ben orada olacağım.”
Deniz gülümsedi.
Çünkü İstanbul gerçekten onu hatırlamıştı.
