Bölüm 7 – Gitmek
Deniz İstanbul’dan ayrılmadan önce Arda’yla buluştu.
Bir parkta karşılıklı oturdular.
Arda uzun süre konuşmadı.
Sonunda yüzüğe baktı.
“Bitti mi?”
Deniz’in gözleri doldu.
“Bilmiyorum.”
Arda acı bir şekilde gülümsedi.
“İnsan evleneceği kişiye ‘bilmiyorum’ diyorsa aslında cevabı biliyordur.”
Deniz sustu.
“Bana yalan söylemeni istemiyorum.” dedi Arda. “Efe’yi seviyor musun?”
Deniz uzun süre düşündü.
Sonra başını kaldırdı.
“Evet.”
Arda gözlerini kapattı.
“Bunu duymak canımı yaktı.”
“Özür dilerim.”
“Özür dileme. Sadece keşke bunu benimle evlenmeye karar vermeden önce fark etseydin.”
Deniz yüzüğü çıkardı.
Arda elini uzattı.
Yüzüğü aldı.
“Umarım bir gün kendine kızmayı bırakırsın.”
Deniz ağlamaya başladı.
“Sen de.”
Arda ayağa kalktı.
“Hoşça kal Deniz.”
“Hoşça kal.”
Bazen bir ilişkinin bitmesi, bir insanın kötü olmasıyla değil, iki insanın aynı yolda yürüyemediğini kabul etmesiyle olurdu.
