Bölüm 6 – Yağmur
İstanbul’da yağmur başladı.
Deniz, Efe’yle son kez görüşmek için sahile gitti.
Efe bankta oturuyordu.
Elinde iki kahve vardı.
“Biri senin.”
Deniz yanına oturdu.
“Beni bekleyeceğini biliyordum.”
Efe gülümsedi.
“Sekiz yıl sonra bile mi?”
“Evet.”
“Deniz…”
“Ne?”
“Beni seçmek zorunda değilsin.”
Deniz şaşırdı.
“Ne demek istiyorsun?”
“Arda’yla nişanlısın. Eğer onu seviyorsan, benim yüzümden hayatını değiştirme.”
Deniz gözlerini yere indirdi.
“Ya onu sevmediğimi fark ettiysem?”
Efe cevap vermedi.
“Ya seni hiç unutmadığımı fark ettiysem?”
Efe’nin gözleri doldu.
“Ben seni yıllarca unutmadım.”
Deniz ona baktı.
“Peki neden hiç evlenmedin?”
Efe hafifçe güldü.
“Çünkü bazı insanlar gider ama kalbin onların arkasından gitmez.”
Yağmur hızlandı.
Deniz elini Efe’nin elinin üzerine koydu.
“Ben artık kaçmak istemiyorum.”
Efe elini çekmedi.
Ama ikisi de o anda bir karar vermedi.
Çünkü bazen sevgi, aceleyle alınmış bir karardan daha büyük bir şeydi.
