Bölüm 10 – Şehir Hatırlar
Bir yıl sonra…
Aynı bankın önünde iki kişi oturuyordu.
Deniz elindeki küçük kutuyu açtı.
İçinden iki yüzük çıktı.
Efe ona bakarak gülümsedi.
“Bunu gerçekten burada mı yapmak istiyorsun?”
Deniz başını salladı.
“Başka nerede?”
Efe yüzüğü eline aldı.
“İlk geldiğimizde burada ayrılmıştık.”
“Şimdi burada yeniden başladık.”
Deniz elini uzattı.
Efe yüzüğü parmağına taktı.
Sonra Deniz de onun parmağına yüzüğü geçirdi.
Bankın üzerindeki eski yazıya baktılar.
D & E
Efe cebinden küçük bir anahtar çıkardı.
“Ne yapıyorsun?”
“Yeni bir şey yazacağım.”
Deniz güldü.
“Bankı mahvetme.”
Efe anahtarı tahtaya yaklaştırdı.
Eski harflerin hemen altına küçükçe yazdı:
“Devam ediyor…”
Deniz’in gözleri doldu.
“Bence şehir bunu zaten biliyordu.”
“Nasıl yani?”
“Bizi yıllar sonra yine aynı yere getirdi.”
Efe onun elini tuttu.
“Demek İstanbul bizi gerçekten hatırlamış.”
Deniz denize baktı.
Yıllar önce bu şehirden giderken içinde yalnızca yarım kalmış bir hikâye vardı.
Şimdi ise yanında, hikâyenin diğer kahramanı oturuyordu.
Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girerdi.
Bazıları ise ne kadar uzaklaşırsak uzaklaşalım, bir şekilde geri dönerdi.
Ve bazı şehirler…
Sadece sokakları, binaları, denizi hatırlamazdı.
İnsanların birbirine söyleyemediği sözleri de hatırlardı.
Deniz başını Efe’nin omzuna yasladı.
İstanbul’un akşamı üzerlerine çökerken Efe kulağına fısıldadı:
“Bir daha kaybolursan?”
Deniz gülümsedi.
“Bu kez beni bul.”
“Bulurum.”
“Nasıl?”
Efe eski banka baktı.
“Şehirden yardım isterim.”
Deniz kahkaha attı.
Ve İstanbul…
O gece iki insanın yeniden başlayan hikâyesini sessizce sakladı.
Son.
