Bölüm 4 – Eski Sokaklar
Ertesi gün Deniz, İstanbul’dan gitmeden önce eski yerleri görmek istedi.
Efe’yi arayıp aramamak konusunda uzun süre düşündü.
Sonunda telefonuna tek bir mesaj yazdı.
“Kahve içmek ister misin?”
Cevap bir dakika içinde geldi.
“Sekiz yıl bekledim. Bir kahveye hayır demem.”
Deniz istemsizce güldü.
İlk kez birlikte gittikleri küçük kafeye oturdular.
Garson masaya iki kahve bıraktığında Efe,
“Şekersiz, değil mi?” diye sordu.
Deniz şaşkınlıkla ona baktı.
“Hatırlıyorsun.”
“Seninle ilgili unutabildiğim bir şey olmadı.”
Deniz’in kalbi hızlandı.
Bir süre eski günlerden konuştular.
Yağmurdan kaçıp bir dükkâna sığındıkları günü…
Efe’nin vapurda Deniz’in omzunda uyuyakaldığı akşamı…
Deniz’in doğum gününde Efe’nin yanlışlıkla pastayı yere düşürmesini…
Her hatıranın ardından bir kahkaha geldi.
Sonra sessizlik.
Efe,
“Beni neden gerçekten aramadın?” diye sordu.
Deniz bu kez kaçmadı.
“Çünkü korktum.”
“Neyden?”
“Ya sen beni artık istemiyorsan?”
Efe gözlerini ondan ayırmadı.
“Benim korkum da buydu.”
“Ne?”
“Senin beni artık istememen.”
İkisi de sustu.
Bazen sekiz yılın sonunda bile söylenecek en önemli cümleler yalnızca birkaç kelimeydi.
