Bölüm 3 – Sekiz Yıl Önce
“Ne zaman nişanlandın?”
Efe’nin sesi sakindi.
Fazlasıyla sakindi.
Deniz başını önüne eğdi.
“Altı ay önce.”
“Mutlu musun?”
Deniz cevap vermedi.
Efe hafifçe gülümsedi.
“Cevap vermemen de bir cevap sanırım.”
“Efe…”
“Merak etme. Hesap sormuyorum.”
“Biliyorum.”
“Peki neden buradasın?”
Deniz denize baktı.
“Bilmiyorum.”
Efe başını iki yana salladı.
“Sekiz yıl önce de böyleydin. Gitmek için bir sebep bulmuştun ama aslında neden gittiğini bana söylememiştin.”
Deniz’in yüzündeki ifade değişti.
“Ben seni terk etmek istemedim.”
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun.”
Efe ilk kez gözlerinin içine baktı.
“O zaman anlat.”
Deniz derin bir nefes aldı.
“Babam hastaydı. Tedavi için başka bir şehre gitmemiz gerekiyordu. Her şey bir anda oldu. Annem ağlıyordu, babam hiçbir şey belli etmemeye çalışıyordu. Sen ise o gün bana evlenme teklif edecektin.”
Efe’nin yüzü düştü.
“Ben seni bekledim.”
“Biliyorum.”
“Günlerce.”
“Biliyorum.”
“Sonra aylarca.”
Deniz’in gözlerinden yaş süzüldü.
“Ben de seni bekledim.”
“Öyleyse neden hiç aramadın?”
Deniz sustu.
Çünkü cevabı hâlâ canını yakıyordu.
“Telefonumu değiştirdim. Senin numaranı kaybettim. Sonra… zaman geçti. Aramak istedim ama aradan ne kadar çok zaman geçerse o kadar zorlaştı.”
Efe acı bir gülümsemeyle başını eğdi.
“Demek ikimiz de birbirimizi beklemişiz.”
Deniz gözyaşlarını sildi.
“Belki de İstanbul bizi tekrar karşılaştırmak için sekiz yıl bekledi.”
Efe bankın üzerindeki “D & E” yazısına baktı.
“Belki şehir gerçekten hatırlıyordur.”
