Bölüm 2 – Kaldığımız Yer
İkisi de uzun süre konuşamadı.
Aralarındaki sessizlik, yılların anlatamadığını anlatıyordu.
İlk konuşan Efe oldu.
“İstanbul seni hiç bırakmadı.”
Deniz acı acı gülümsedi.
“Ben bıraktım.”
Efe cebinden eski, yıpranmış bir tramvay bileti çıkardı.
“Hatırlıyor musun?”
Deniz’in gözleri doldu.
İlk buluşmalarında bu bileti saklayacaklarına söz vermişlerdi.
“Sen hâlâ saklıyor musun?”
“Atamadım.”
Deniz çantasını açtı.
İçinden küçük, kurumuş bir papatya çıktı.
“Ben de bunu…”
Efe papatyaya baktı.
O papatyayı sekiz yıl önce, “Her kavuşmanın bir zamanı vardır.” diyerek Deniz’in kitabının arasına koymuştu.
İkisi de aynı anda gülümsedi.
Tam o sırada Deniz’in telefonu çaldı.
Ekranda tek bir isim yazıyordu.
Nişanlım…
Efe’nin gözlerindeki umut, tek bir saniyede yerini sessizliğe bıraktı.
Deniz telefonu açmadı.
Ama ikisi de biliyordu…
Bazı aşklar bitmezdi.
Sadece yanlış zamanda susardı. ❤️
