SENİ HATIRLAYAN ŞEHİR
“Bazı şehirler insanları değil, yarım kalan hikâyeleri hatırlar.”
Bölüm 1 – Aynı Bank
İstanbul…
Sonbaharın en sessiz akşamlarından biriydi.
Deniz, yıllar sonra ilk kez bu şehre geri dönmüştü.
Elinde tek bir bavul, kalbinde ise yıllardır taşıdığı pişmanlık vardı.
Hiç düşünmeden ayakları onu Galata Kulesi’nin aşağısındaki sahile götürdü.
Orada…
Eski, ahşap bir bank hâlâ yerindeydi.
Elini bankın üzerine koydu.
Sanki yıllar önceki kahkahaları hâlâ tahtaların arasında saklıydı.
Tam oturacakken gözü küçük bir yazıya takıldı.
“D & E”
Parmak uçlarıyla yazıyı okşadı.
Bir zamanlar cebindeki anahtarla kazımıştı o harfleri.
O gün Efe gülerek,
“Bir gün unutursan bu şehir sana beni hatırlatır.” demişti.
Deniz gözlerini kapattı.
“Ben seni hiç unutmadım…”
Tam ayağa kalkacakken arkasından tanıdığı o ses duyuldu.
“Ben de seni…”
Deniz’in nefesi kesildi.
Sekiz yıldır görmediği adam tam karşısında duruyordu.
Efe…
Saçlarına birkaç beyaz düşmüş, yüzü biraz daha olgunlaşmıştı.
Ama gülüşü…
Hiç değişmemişti.
