Yona'nın anlatımı
Konaktan çıktıktan sonra eve doğru gidiyorduk. Hava garip şekilde sessizdi. Umay bir anda ekrana baktı ve kaşlarını çattı.
“Arabanın şarjı azalıyor,” dedi. “Benzinlikte durmamız lazım.”
Başımı salladım. “Tamam.”
Kısa bir süre sonra şarj istasyonlarının olduğu yere girdik. Araba durduğunda kemerimi çözdüm.
“Ben markete giriyorum,” dedim. “İstediğin bir şey var mı?”
Umay başını iki yana salladı.
“Yok, ben burada beklerim.”
“Tamam, hemen geliyorum.”
Markete girdim. Normal basit bir alışveriş yaptım.
Raflardan birkaç şey aldım, kasaya geçtim, hızlıca ödedim.
Ve dışarı çıktım.
Adımlarım arabaya doğru yavaşladı.
Bir şey… yanlıştı.
Arabanın kapısı açıktı.
Kaşlarım çatıldı. Hızlıca yaklaştım.
“Umay?”
Cevap yok.
İçeri baktım.
Anahtar içerideydi.
Umay’ın telefonu da koltukta duruyordu.
Kalbim bir anda hızlandı.
“Şaka yapma…” diye fısıldadım.
Etrafıma baktım. Kimse yoktu.
Tam o sırada telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen Numara.
Mesajı açtım.
“Arkadaşını merak ediyorsun, değil mi?”
Gözlerim daraldı. Korku vardı… ama daha çok öfke.
Ne olduğunu anladım.
Hızlıca yazdım:
“Kolaysa arkadaşımı benden al. Konum at, geliyorum.”
Cevap gecikmedi.
“Neden olmasın… ama tek bir şartla. Peşine kimseyi takmayacaksın.”
Dişlerimi sıktım. Parmaklarım sertçe ekrana bastı.
“Atsana artık şu konumu.”
Birkaç saniye.
Sonra…
konum geldi.
Şarj kablosunu sertçe çektim ve hiç düşünmeden arabaya bindim.Motoru çalıştırdım ve gaza bastım.
Yol boyunca tek düşündüğüm şey Umay’dı.
Bir süre sonra konuma vardım.
Aracı yavaşlattım.
Karşımda duran yer… terk edilmiş, eski bir fabrikaydı.
Camları kırıktı. İçerisi karanlıktı. Etraf sessizdi.
Fazla sessiz.
Arabanın motorunu kapattım.
Derin bir nefes aldım.
Ve indim.
Arabadan indim. Burası gerçekten çok kötü kokuyordu. Aldırış etmeden ilerledim.
Biraz ileride birkaç koruma vardı. Onların arkasında ise Umay… ve baygındı.
Bir an durdum.
Paniklemedim. Aksine daha da sinirlendim.
“Umay…” diye fısıldadım ama sesim sertti.
Bağırdım:
“Siz bizden ne istiyorsunuz?! Masum insanlardan ne istiyorsunuz?!”
Umay’a doğru koşmaya çalıştım ama korumalar beni sertçe tuttu.
Daha da sinirlendim.
“Beni bırakın!” dedim.
Tekrar bağırdım:
“Kim olduğunuzu sanıyorsunuz siz?!”
Sinirle birine tekme attım, diğerine dirsek geçirdim. Kurtuldum.
Öbür koruma beni tekrar tutmaya çalışırken arkadan bir ses yükseldi:
“Durun!”
Hemen Umay’ın yanına koştum. Gerçekten baygındı.
Onu o halde görmek içimi sıktı.
İçimden,
“Keşke onu yalnız bırakmasaydım…” diye geçirdim.
Tam o sırada arkadaki kişi tekrar konuştu.
“Yona!”
Kaşlarım anında çatıldı.
Adımı nereden biliyordu?
Adama döndüm.
“Adımı nereden biliyorsun?” dedim.
Adam sakin bir şekilde cevap verdi:
“Uzun mesele.”
Bir adım öne çıktı.
Artık yüzü daha net görünüyordu.
Soğukkanlı, kendinden emin… ama tehlikeli bir havası vardı.
Yona’nın bakışları sertleşti.
“Umay’ı bırak,” dedim net bir şekilde.
Adam hafifçe başını eğdi.
“Onu bırakacağım… ama önce konuşmamız gerekiyor.”
“Benimle konuşmak istiyorsan Umay’ı bırakacaksın.”
Adam kısa bir an sustu.
Sonra arkasındaki korumalardan birine baktı.
“Onu içeri alın.”
Korumalar Umay’ı yerden kaldırıp içeri götürdüler.
Yona bir adım atmak istedi ama durduruldu.
Adam tekrar Yona’ya baktı.
“Şimdi… yalnızız.”
Yona dişlerini sıktı.
“Sen kimsin?”
Adam hafifçe gülümsedi.
“Koran.”
Yona’nın yüzünde en ufak bir tanıma ifadesi yoktu.
Ama adam devam etti:
“Ve sen… yanlış yerde yanlış zamanda bulunuyorsun.”
Yona gözlerini kısmıştı.
“Umay’ı neden aldınız?”
Koran’ın bakışı ciddileşti.
“Çünkü bu iş artık sadece onunla ilgili değil.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Koran ekledi:
“Baran’la da ilgili.”
Yona’nın ifadesi değişti.
"Baran mı? "
Koran hafifçe başını salladı.
“Onu da tanıyorsun demek…”
Yona’nın sabrı iyice zorlanmıştı.
“Ne istiyorsunuz bizden?”
Koran yavaşça yaklaştı.
Cevap netti:
“Senin haberin olmadan çoktan başladı bu iş.”
"NE İŞİ SAÇMA SAPAN KONUŞMAK YERİNE AÇIKLA! " dedim.
"Plan sensin Yona." dedi sırıtarak pislik.
"Komikmiş."
Bir korumaya kaş göz yaptı ve arkamda bir gölge hissettim sonra bilincimi kaybettim.