Eylül Masaya oturmamin ikinci saatiydi ki annem odaya girdi cat diye. Korkmadım değil açıkçası.
"Ben sana deneme sonuncunu sormayı unuttum." dedi muzip bir gülümsemeyle. Sanırım gene birinci olduğumu sanıyordu.
"Yok anne." dedim. "Bu sefer olmadı.". Hemen yüzü düştü yanıma oturdu. Büyük ihtimal şaka yapıp yapmadığımı anlamaya çalışıyordu. "Okula yeni bir oğlan geldi o birinci oldu. Ben ikinci oldum." dedim.
"Neyse artık. Bir dahakine sen o oğlanı geçersin. Hiç sıkıntı etme kızım bunları kendine. Hem de hayatta kazanmak da var kaybetmek de." dedi.
Çok üzülmüştü. Biliyordum. O benden daha fazla sıkıntı ederdi bunları kendine. Hem de annem kolay kolay neyse demezdi. O sorunlarını göz ardı etmemişti hiçbir zaman. Sorun neyse onu bulur hemen cozuverirdi ama bu sefer öyle bir şey yapamazdı çünkü her zamankinden daha fazla çalıştığımı biliyordu.
Bir anda dışarıdan bir çığlık sesi gelmesiyle ayağa fırladım. Annemin kine benzetmistim. Hemen kendimi toparlayıp oturma odasına koştum. Annem değilmiş bağıran, dışarıdan geliyormuş meğerse. Hemen cama koştum.
Aşağıda bir adam başka bir adamla kavga ederken yanlarındaki kadın da ayırmak için bağırıyordu. Adamlara dikkatlice bakınca fark ettim birinin babam olduğunu. Kim bilir gene ne yapmıştı da böyle bir duruma düşürmüştü kendini.
Annem aşağı inmeye yeltenince durdurdum onu. Hemen koşup kitlendim kapıyı. "Çekil!" diye bağırdı annem.
Omuzlarından tuttum ve oturma odasına sürükledi yavaşça onu. Güç uyguluyordu ama bana karşı çıkmayacağını kendisi de biliyordu.
En sonunda kanepeye oturmayı başardım ve yeniden cama koştum. Babam kaçmış bizim eve doğru geliyordu.
Hemen kapıya koşup altını kitledim. Giremesin diye. Ağzı yüzü kanlar içerisinde kapıya dayanmıştı gene. Açmayacaktım bu sefer. Kapıyı kırarsa siper olacaktım anneme. Vurursa bana vursundu. Nasıl olsa alışmıştım beni dövmesine.
