Mert Servisten inip de eve doğru yürümeye başladığımda kendimi çok üzgün hissediyorum. Aslında bugün çok yoruldum ama bir yandan da duygu terazi beni uyarıyordu. Okul üniforması bedenimi sıkmaya başladı yavaş yavaş. Doğal olarak büyüyoruz hepimiz.
Yaşadığım evi ve evdeki hizmetliyi yani Sevim Abla'yı seviyorum. İsmi kadar sevimli bir kadın gerçekten. Küçüklüğümden beri ev işlerine o bakardı. Ablamın evden ayrılışından sonra annem ile babam İspanya'ya taşındığı için ev bana ve küçük kız kardeşim Alya'ya kaldı.
Alya ne bana ne de ablama benziyor. Evde babama benzeyen tek kişi o ve çok saf bir güzelliğe sahip.
Eve girdiğim gibi Sevim Abla'yla karşılaştım. Her zamanki gibi ilk sorusu "Neden bu kadar geç kaldın?" oldu. Anında cevabımı verdim. "Arkadaşlarımla biraz kaynaştık." diye. Hazır cevap özelliğim babama çekmiş ve ben bu özelliği çok iyi kullanırım her zaman.
Koşarak odama geçerken bir anda pat diye düşünce anlıyor insan canının kıymetini. Merdivenlere içimden bir güzel söverken aynı anda koşmaya devam ediyordum.
Alya daha eve gelmemiş olacak ki odasının lambası yanmıyor. Eğer burada olsaydı onunla uğraşıp biraz zaman geçirirdim belki. Bugün öğretmeniyle sınıf gezisine gitti onlar. Restorana sınıf gezisi mi düzenlenir arkadaş gezi dediğin böyle bir ili gezmek için falan olur. Bir de röportaj ödevi vermiş öğretmeni onu da orada yapacaktı. Açıkçası ne yaptığını çok merak ediyorum yada ne sorduğunu. Sanırım bulaşıkçıya maaşının ne kadar olduğunu falan soruyordu şimdi.
Eylül'ü aklıma getirmeden duramıyorum.
