Lina
Hayat bazen çok garipti.
Bir insanı sadece birkaç kez görürsün ama sanki uzun zamandır tanıyormuşsun gibi hissedersin.
Atlas’ta garip olan buydu.
Onu tanımıyordum.
Hakkında hiçbir şey bilmiyordum.
Kaç yaşındaydı?
Neden boks yapıyordu?
Neden hep bu kadar ciddi görünüyordu?
Hiçbirini bilmiyordum.
Ama yine de geldiğinde kapının zilinden önce onu fark ediyordum.
Belki de bazı insanların enerjisi farklıydı.
“Yine onu düşünüyorsun.”
Mira’nın sesiyle irkildim.
Elimde tuttuğum kahve bardağına baktım.
“Hayır.”
Mira kaşını kaldırdı.
“Lina.”
“Ne?”
“Bir insanı düşünmediğini söylerken bile yüzünde gülümseme varsa, düşünüyorsundur.”
Gözlerimi devirdim.
“Abartıyorsun.”
“Ben mi? Sen dünden beri üç kere aynı yere baktın.”
“Camdan dışarı bakmak yasak mı?”
“Hayır. Ama dışarıda sadece kaldırım var.”
Haklıydı.
Ama kabul etmeyecektim.
“Belki kaldırımları seviyorumdur.”
Mira kahkaha attı.
“Tamam. Sen ve kaldırımların aşkı.”
Ona küçük bir peçete attım.
Ama gülüyordum.
Son zamanlarda fazla düşünüyordum.
Bunun farkındaydım.
Çünkü Atlas farklıydı.
Bana kötü davranmıyordu.
Ama iyi de davranmıyordu.
Sadece…
Vardı.
Ve nedense bu bile dikkatimi çekiyordu.
Öğleden sonra pastane yine kalabalıktı.
Siparişleri yetiştirmeye çalışırken kapı açıldı.
Zil sesi.
Başımı kaldırmadan:
“Hoş geldiniz.”
dedim.
Ama birkaç saniye sonra neden cevap gelmediğini fark ettim.
Başımı kaldırdım.
Atlas.
Yine siyah giyinmişti.
Yine sakin görünüyordu.
Ama bu sefer yüzündeki ifade biraz farklıydı.
Daha yorgun.
“Merhaba.”
Sesi alçaktı.
Gülümsedim.
“Bugün sadece kahve mi?”
Birkaç saniye bana baktı.
Sonra:
“Belki tatlı da.”
Bu cevabı beklemiyordum.
“Gelişme var.”
“Neyde?”
“Tatlı denemeye karar vermenizde.”
Omuz silkti.
“Belki de haklısındır.”
Bu cümle o kadar basit olmasına rağmen dikkatimi çekti.
Atlas gibi biri birinin fikrini kabul etmişti.
“Bunu not almalıyım.”
“Neyi?”
“Benim haklı olduğum anı.”
Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
Yine o kısa gülümseme.
Ama bu sefer daha belirgindi.
Ve nedense görmek hoşuma gitti.
Oturması için masayı gösterdim.
“Kahveyi getiriyorum.”
Başını salladı.
Masasına geçerken etrafına baktı.
Burası onun dünyasına hiç benzemiyordu.
Burada insanlar konuşuyordu.
Gülüyordu.
Müzik vardı.
O ise sanki bütün bu seslerin arasında bile yalnız kalabiliyordu.
Kahvesini ve tatlısını götürdüğümde bana baktı.
“Sen hep böyle misin?”
Şaşırdım.
“Nasıl?”
“Enerjik.”
Gülümsedim.
“Rahatsız mı ediyorum?”
“Hayır.”
Cevabı hızlı geldi.
“Alışık değilim sadece.”
Bu sefer sessiz kaldım.
Çünkü ilk defa Atlas bana küçük bir kapı açmıştı.
Bir saniyeliğine.
“Sen de hep böyle misin?”
“Nasılsın?”
“Mesafeli.”
Soruyu sorunca pişman olacağımı düşündüm.
Ama o kızmadı.
Sadece kahvesine baktı.
“Bilmiyorum.”
Bu cevabı beklemiyordum.
“Bilmediğin çok şey var.”
“Senin de.”
Haklıydı.
İkimiz de sustuk.
Ama bu sessizlik rahatsız edici değildi.
Sanki iki yabancı değil de uzun zamandır konuşmayan iki insan gibiydik.
Akşam kapanışa yakın Atlas hâlâ oturuyordu.
“Maçın mı var bugün?”
Bir anda sordu.
Başımı kaldırdım.
“Yok.”
“Neden?”
“Bazen sadece burada olmak istiyorum.”
Bu cevabı verirken kendim bile şaşırdım.
Çünkü gerçekten öyleydi.
Burası benim güvenli yerimdi.
Atlas başını salladı.
“Anlıyorum.”
Ama anlayıp anlamadığını bilmiyordum.
Çünkü Atlas’ın güvenli yeri neresi bilmiyordum.
Belki de hiç yoktu.
Kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken durdu.
“Lina.”
“Efendim?”
“Yarın…”
Devamını getirmedi.
Bekledim.
Sonunda:
“Yarın da burada mısın?”
Kalbimin neden hızlandığını anlamadım.
Sadece gülümsedim.
“Evet.”
Başını salladı.
“Tamam.”
Ve gitti.
Kapı kapandı.
Ben birkaç saniye öylece kaldım.
Mira yanıma geldi.
“Lina.”
“Hı?”
“Bence kaldırımlar yerine artık boksör düşünüyorsun.”
Güldüm.
“Kesinlikle düşünmüyorum.”
Ama bu sefer sesim bile bana inanmadı.
Çünkü Atlas’ın gidişinden sonra bile aklımda tek bir şey vardı.
Yarın.
Onu tekrar görecektim.