Şeffaf

"Herkes dünyayı renklerle görür, ben ise ruhları." Valerius için hayat, insanların duygularından taşan kaotik bir renk cümbüşüydü. Bu gürültülü dünyadan kaçıp sığındığı eski sanat atölyesinde, hayatının en büyük bilmecesiyle karşılaştı: Silas. Silas; mermer tozlarının arasında kaybolmuş, tek bir rengi bile olmayan, bomboş ve şeffaf bir çocuktu. Bir heykeltıraşın elinden çıkmış en kusursuz ama en dilsiz eseri gibi... Valerius, onun bu renksiz sessizliğinde huzur bulacağını sanırken, aralarındaki bağın çok daha derin ve tehlikeli olduğunu fark etti. Zihinlerine aynı imgeler düşüyor, biri yaralandığında diğerinin canı yanıyordu. Ve o kırmızı ip ile serçe parmaklarını birbirine mühürlemişti. Biri ruhunu rahatlatamayan şeffaf bir mermer, diğeri o mermere hayat vermeye çalışan yaralı bir ressam... Kader onları birbirine bağladıysa, bu bir lütuf mu yoksa her ikisinin de sonu olacak bir lanet mi? "Bazı ruhlar aynı mermer kütlesinden yontulmuştur; biri darbe aldığında, diğeri sadece yankısını duyar."