Fabrikadaki ölüm tuzağından kıl payı kurtulan Aras ve Cesur, Ejder’in peşini bırakmadı. Aras, siber bağlantılarını kullanarak Ejder'in İstanbul’daki tüm kara para trafiğini yöneten gizli finans müdürü "Kuyumcu" lakaplı adamın izini Beyoğlu’nda lüks bir otel odasında buldu.
İki kardeş, otelin arka kapısından korumaları sessizce indirerek içeri sızdı. Aras odanın kapısını tekmeleyerek açtığında, Kuyumcu elindeki bavulla pencereden kaçmaya çalışıyordu. Cesur, adamı ensesinden yakalayıp odadaki masaya fırlattı.
Aras, Kuyumcu’nun önüne geçip masanın üzerindeki paraları yere saçtı: "Ejder’in parası buraya kadar Kuyumcu. Şimdi söyle, patronun nerede saklanıyor?"
Kuyumcu korkudan titreyerek, "Bilmiyorum! Yemin ederim yüzünü ben de görmedim. O sadece dijital paravanlar üzerinden emir verir!" diye haykırdı.
O sırada Kuyumcu’nun masadaki telefonu titredi. Ekranda yine o kapkara ejderha amblemi belirdi. Aras telefonu açıp hoparlöre aldı. İçeriden Ejder’in o robotik, boğuk sesi yükseldi:
"Aras... Benim piyonumu bulmuşsun, tebrik ederim. Ama geç kaldın. Benimle oynamak için önce feda etmeyi öğrenmelisin."
DIT... DIT... DIT...
Kuyumcu’nun kolundaki akıllı saat aniden kırmızı yanıp sönmeye başladı. Aras durumun vehametini anladı: "Cesur, çekil!" diye bağırdı.
İki kardeş kendilerini odadan dışarı fırlattığı anda, Kuyumcu’nun kolundaki saate gizlenmiş mikro patlayıcı büyük bir gürültüyle patladı! Kuyumcu acı içinde yere yığılırken odadaki tüm belgeler alev aldı.
Aras koridorda dumanlar içinde ayağa kalktı, yumruğunu duvara vurdu. Ejder, kendi adamını bile saniyeler içinde harcayacak kadar acımasızdı. Aras abisine dönüp dişlerini sıktı: "Bu it bizi adım adım izliyor abi. İçimizde bir casus var, ya da bizi bizden daha iyi tanıyor."
Savaş gitgide daha kişisel ve daha tehlikeli bir hal alıyordu!