Aras ve Cesur, sığınaktaki infazın ardından Ejder’in tetikçilerine silah sağlayan Karaköy’deki eski bir silah kaçakçısının mekanını bastı. Cesur, adamı tezgahın üzerine yatırıp boğazına bıçağı dayadı: "Ejder nerede ulan?! O zarfı kim bıraktı?"
Adam korkudan titreyerek fısıldadı: "Yemin ederim yüzünü görmedim! Ama bu gece yarısı Eminönü’ndeki terk edilmiş un fabrikasında Ejder’in sağ koluyla büyük bir sevkiyat var. O zarfı bırakanlar oradaydı!"
Aras abisine baktı, gözleriyle onayladı. İki kardeş vakit kaybetmeden gece yarısı fabrikaya sızdı. İçerisi kapkara ve sessizdi. Tam hangarın ortasına geldiklerinde, yukarılardan devasa projektör lambaları yandı ve ikisini de kör edecek şekilde üzerlerine tutuldu!
"Kurt kapanına hoş geldiniz Kaner kardeşler," diye bir ses yankılandı hoparlörlerden. Bu ses Ejder'in sağ koluydu ama ortalıkta kimse yoktu.
Aynı anda hangarın dört bir yanındaki çelik kapılar otomatik olarak kapandı ve kilitlendi. Tavandan aşağıya kıpkırmızı dijital saatler sarktı: 01:00... 00:59... Ve yukarıdaki borulardan içeriye zehirli bir gaz sızmaya başladı.
Cesur kapıyı omuzlarken öksürmeye başladı: "Aras! Tuzak bu, adam bizi buraya bilerek çekti!"
Aras, etrafına bakarken yerde duran ağır bir demir zinciri fark etti. Hızla zinciri kapıp tavandaki ana elektrik panosuna doğru fırlattı! Büyük bir kıvılcımla birlikte tüm fabrikadaki elektrikler ve dijital kilitler patladı. Projektörler söndü, kapılar serbest kaldı.
Aras, abisini omuzlayıp kendini dışarı attı. İkisi de dışarıda nefes nefese kalırken, Aras arkasına bakıp dişlerini sıktı: "Adam bizi öldürmek istemiyor abi... Bizimle resmen satranç oynuyor."
Ejder’in ilk tuzağından kurtulmuşlardı ama bu sadece bir başlangıçtı. Oyunun kurallarını artık Ejder koyuyordu!