Sığınak mermi yağmuru altında darmadağın oluyordu. Aras ve Cesur, devrilen masanın arkasında yan yana siper almıştı ama aralarındaki buz dağları mermilerden daha tehlikeliydi.
"Bana ihanet ettin mi abi?!" diye bağırdı Aras, bir yandan kapıdan giren maskeli adamlara acımasızca ateş ederken.
Cesur da kendi silahıyla karşılık veriyordu: "Sana asla yanlış yapmadım Aras! Ejder o ses kaydıyla aklınla oynuyor, görmüyor musun? Bizi birbirimize kırdırıp tek kurşun atmadan İstanbul'u alacak!"
Çatışma bittiğinde, içerisi Ejder'in adamlarının cesetleriyle dolmuştu. Dumanlar yükselirken iki kardeş ayağa kalktı. Ama ikisi de silahlarını indirmemişti; namlular bu kez düşmana değil, doğrudan birbirlerinin göğsüne doğrulmuştu.
Tam o sırada Aras'ın cebindeki telefon titredi. Arayan Ejder'di. Aras gözünü abisinden ayırmadan telefonu açtı ve hoparlöre aldı. Ejder’in o karanlık, alaycı sesi sığınakta yankılandı:
"Muazzam bir manzara... Seçilmiş Adam ve büyük abisi, birbirlerinin kalbine nişan almış. Şimdi size son bir oyun Aras. O tetiği ilk çeken, bu sığınaktan sağ çıkacak ve İstanbul’un tek kralı olacak. Süreniz başladı."
Telefon kapandı. Sığınakta sadece iki kardeşin nefes sesleri kaldı. Aras’ın parmağı tetikte titredi, mavi gözlerinde acı ve öfke birbirine karıştı. Cesur ise silahını yavaşça aşağı indirdi, göğsünü Aras’ın namlusuna yasladı:
"Eğer o kalleş ite inanıyorsan vur beni kardeş. Vur ki Ejder kazansın."
Aras dişlerini sıktı, namluyu indirmekle tetiği çekmek arasındaki o ince çizgide kalmıştı. Seçilmiş Adam hayatının en zor kararının eşiğindeydi!