Aras’ın namlusu abisi Cesur’un göğsündeydi. Sığınaktaki sessizlik ölümcüldü. Aras derin bir nefes aldı, gözlerindeki o deli öfke bir anda yerini soğukkanlı bir zekaya bıraktı. Silahını aniden indirdi ve beline taktı.
"Ben Seçilmiş Adam’sam abi," dedi Aras, hafifçe gülümseyerek. "Düşmanımın kurduğu oyunla kardeşimin kanını dökmem. Ejder bizi izliyor ve şu an bizim birbirimizi vurmamızı bekliyor. Ona istediğini verelim."
Cesur ne demek istediğini hemen anladı; iki kardeş eski günlerdeki gibi tek bir bakışla anlaştı. Aras cebinden çıkardığı ses bombasını yere fırlattı! Sığınakta devasa bir patlama sesi yankılandı ve ardından iki el kuru sıkı mermi patlatıldı.
Dışarıda, sığınağı kameralardan izleyen Ejder’in adamları içerideki "kardeş katliamının" bittiğini düşünüp kapıyı açarak içeri girdi. Karşılarında Aras’ı yerde kanlar içinde yatan Cesur’un başında, elinde silahla yıkılmış bir halde bulmayı bekliyorlardı.
Ama kapı açıldığı an, yerde yatan Cesur ve arkasındaki Aras aynı anda doğrularak ateşe başladı! BAMM! BAMM! BAMM!
İçeri giren Ejder’in son timi de saniyeler içinde temizlendi. Aras, tim liderinin telsizini yerden aldı. Telsizin diğer ucunda Ejder nefes alıp veriyordu, planının patladığını anlamıştı.
Aras, telsize doğru buz gibi bir sesle fısıldadı: "Kan bağı kırılmadı Ejder. Aksine, bizi daha da biledin. Piyonların bitti, kalen yıkıldı. Şimdi abimle birlikte senin o saklandığın deliğe geliyoruz. Kendine iyi bir mezar seç."
İki kardeş sırt sırta verip sığınaktan çıkarken, İstanbul sokaklarında artık av değil, avcıydılar. Ejder için geri sayım resmen başlamıştı!