Esin hiçbir şey anlayamadan kadına baktı.
Kadın ise yumuşak bir sesle konuştu:
“Dün çok yoruldun… git odana uyu kızım. Yemek saatinde seni uyandırırım.”
Esin bir şey diyemedi.
Sadece başını salladı ve yavaş adımlarla odasına çıktı.
Kapıyı kapatıp yatağa oturduğunda içi birbirine karışmıştı.
Ne ağlamak istiyordu… ne de kaçmak.
Ama en tuhafı şuydu:
İçinde garip bir heyecan vardı.
“Bu… nasıl bir şey?” diye fısıldadı. “Bir kitap mı? Rüya mı?”
Kitap kurdu bir kız için bu yaşananlar inanılmazdı… ama aynı zamanda korkutucuydu.
“Eve nasıl döneceğim?” diye düşündü.
“Bunlar kim? Bu kadın gerçekten annem mi?”
Cevap yoktu.
Sadece daha fazla soru vardı.
Yatağından kalktı. “Belki bir şey bulurum,” diye mırıldandı.
Odayı karıştırmaya başladı.
Çekmeceler, masa, kitaplık…
Sonra bir şey dikkatini çekti.
Bir defter.
Eline aldı.
“Günlük…” dedi sessizce.
Kalbi biraz hızlandı.
Sayfaları açtı.
İlk satırları okudukça yüzündeki ifade değişmeye başladı.
Bu günlük… Esin’e aitti.
Okudukça gerçekler ağır ağır ortaya çıkıyordu:
Okuldaki zorbalık…
Sürekli dışlanması…
Arkadaşsızlığı…
Sonra babası…
“Bizi bırakıp gitti…”
Esin yutkundu.
Daha da ilerledi.
“Geçen yıl…” diye başlayan bir sayfa.
Gözleri satırlarda dondu.
Eski okulunda büyük bir zorbalık yaşadığını, artık dayanamadığını yazıyordu…
Ve en sonunda:
“Dayanamıyorum.”
Esin defteri yavaşça kapattı.
Nefesi sıklaştı.
“Bu… ben miyim?” dedi fısıltıyla.
Ama en garibi buydu.
Çünkü o Esin’i tanımıyordu.
Gerçek Esin… neşeliydi, konuşkandı, hayat doluydu.
Ama bu hikâyedeki Esin…
Sessizdi.
İçine kapanıktı.
Kendini savunamayan, kaybolmuş bir kızdı.
Ve Esin o an şunu anladı:
Bu sadece farklı bir ev değildi.
Bu… başka bir Esin’in hayatıydı.