Üzerimdeki şoku atlatamamışken aşağıdan kapının anahtar ile açıldığını duydum.
Bir an donup kaldım.
“Kim o…?” diye fısıldadım.
Merakla ama biraz da korkuyla merdivenlere yöneldim. Yavaş yavaş aşağı indim.
Kapının önünde orta yaşlı, biraz tonton bir kadın vardı. Elinde file poşetlerle içeri girmeye çalışıyordu.
Kadın beni görünce bir an durdu, sonra gülümsedi.
“Ah kızım, iyi ki geldin! Gel de şunları al, kolum koptu vallahi.”
Ne olduğunu anlayamadan kadına baktım.
Gözlerim kısıldı. “Ben… size yardım edeyim,” dedim şaşkınlıkla.
Hemen poşetleri aldım ve mutfağa götürdüm. Mutfak… düzenliydi ama yine o “fazla yeni” hissi vardı.
Kadın beni izliyordu.
Bakışlarını üzerimde hissedince biraz tedirgin oldum.
“Niye öyle bakıyorsun kızım?” dedi.
Yutkundum.
“Ben… siz kimsiniz?” dedim yavaşça. “Ve bana neden ‘kızım’ diyorsunuz?”
Kadının yüzündeki gülümseme yavaşça silindi.
Bir adım yaklaştı.
“Esin…” dedi endişeyle. “Ne oldu sana? Kafana mı bir şey çarptın?”
Kalbim hızlandı.
“Ben… iyi miyim sizce?” dedim şaşkınlıkla.
Kadın bu sefer daha ciddi bir sesle konuştu:
“Ben senin annenim.”
Bir an durdum.
Sanki dünya bir saniyeliğine sessize alındı.
“Annem…?” dedim.
Başımı salladı.
“Beni hatırlamıyor musun?”
