Kapıyı açtığım anda duraksadım.
Ev… boştu.
“Anne?” diye seslendim.
Cevap yok.
Kaşlarımı çattım. “Anne, şaka yapıyorsan hiç komik değil!”
Sessizlik.
Yavaş adımlarla salona doğru yürüdüm. İçimden garip bir his yükseliyordu.
Her şey yerli yerindeydi… ama bir o kadar da farklıydı.
Eşyalar aynıydı, ev aynıydı… ama her şey yepyeniydi. Sanki dün değil de az önce alınmış gibiydi.
“Bu nasıl…” diye mırıldandım.
Kalbim hızlanmaya başladı.
Hemen annemin odasına koştum. Kapıyı açtım.
Boş.
Dolaba yöneldim, kapağını açtım.
Hiçbir şey yoktu.
“Nasıl yani…?” dedim fısıltıyla.
Kıyafetleri… yoktu.
Valizler… yoktu.
Annem… yoktu.
Bir adım geri attım. Ne yapacağımı bilemez halde etrafa baktım.
“Tamam… tamam Esin, sakin ol,” dedim kendi kendime ama sesim titriyordu.
Hızla odadan çıkıp kendi odama döndüm.
Belki… belki her şey normaldir diye düşündüm.
Dolaba yöneldim ve kapağını açtım.
Ama bu sefer gerçekten donup kaldım.
İçerideki kıyafetler bana ait değildi.
Hiçbiri.
Uzun, eski moda elbiseler… sade gömlekler… koyu renk etekler…
“Ben… bunları hayatta giymem,” dedim şaşkınlıkla.
Elimi bir tanesine uzattım. Kumaşı bile farklıydı. Daha eski, daha ağır…
Kalbim daha hızlı atmaya başladı.
“Bu bir şaka mı?”
Ne yapacağımı bilemeden yatağa oturdum.
Tam o sırada gözüm yatağın üzerindeki kitaba takıldı.
Dün gece okuduğum kitap.
Kaşlarımı çatarak elime aldım.
“Senin yüzünden mi?” diye mırıldandım yarı ciddi yarı korkmuş bir şekilde.
Kitabı açtım.
Sayfaları hızlıca çevirmeye başladım.
Sonra bir yerde durdum.
Bir çizim vardı.
Gözlerim büyüdü.
Resimdeki oda…
Benim odamdı.
Aynı yatak.
Aynı pencere.
Aynı dolap.
Hatta… aynı açı.
Nefesim kesildi.
Yavaşça başımı kaldırıp odaya baktım.
Sonra tekrar kitaba.
Sonra tekrar odaya.
“Bu… mümkün değil…”
Kalbim göğsüme sığmıyordu artık.
Çünkü artık emindim.
Ben…
o kitabın içindeydim.
__________________
Beğendiniz mi ?
Devam ermeli miyim ?yorumlarınızı bekliyorum oy vermeyi unutmayın❤️ ❤️ ❤️ ❤️