Odamı görünce yüzümde kocaman bir gülümseme oluştu.
Ahşap duvarlar, küçük bir pencere ve dışarıda upuzun ağaçlar…
“Burası baya iyiymiş,” dedim kendi kendime.
Valizimi yatağın kenarına bıraktım ve kendimi direkt yatağa attım. Yol yorgunluğu üstüme çökmüştü ama içimde tuhaf bir heyecan vardı.
“Tatil başladı!” diye mırıldandım gülerek.
Bir süre tavana bakarak uzandım, sonra telefonumu kurcaladım derken kapı çaldı.
“Esin! Hadi gel, yemek hazır!” diye seslendi annem.
“Geliyoruuum!” diye uzattım.
Aşağı indiğimde mutfaktan mis gibi yemek kokuları geliyordu.
“Vay, Karadeniz şovu başlamış,” dedim gülerek.
Annem göz ucuyla bana baktı.
“Çok konuşma, gel otur.”
Masaya oturdum.
“Anne bu ne?”
“Mıhlama,” dedi kısa kısa.
Bir lokma aldım, gözlerim açıldı.
“Anne… bu efsane olmuş.”
Annem hafifçe gülümsedi.
“Tabii olacak.”
Yemek boyunca ben konuştum, annem dinledi. Arada kısa kısa cevaplar verdi.
Yemekten sonra annem ayağa kalktı.
“Ben biraz hava almaya çıkacağım,” dedi.
“Tamam,” dedim. “Ben de biraz takılırım.”
Kapı kapanır kapanmaz etrafa bakındım.
Ev sessizleşmişti.
“Şimdi…” dedim kendi kendime. “Keşif zamanı.”
Gülerek ayağa kalktım.
Salonla başladım. Eski eşyalar, kitaplık, tozlu raflar… tam benim sevdiğim tarz.
Kitaplığa yaklaştım. Parmaklarımı kitapların sırtlarında gezdirdim.
“Bak bak… kesin ilginç bir şey bulacağım.”
Bir kitabı çektim.
Diğerlerinden farklıydı.
Kapağı biraz eskimişti ama tuhaf bir şekilde dikkat çekiyordu.
Kaşlarımı kaldırdım.
“Hmm… sen ilginçsin.”
Kitabı elime alıp odama çıktım.
Yatağa uzanıp açtım.
Daha ilk sayfadan içine çekti.
“Bu ne ya… baya iyi,” dedim fısıldayarak.
Sayfalar ilerledikçe hikâyeden kopamadım. Sanki kitap değil de… izliyormuşum gibi hissettiriyordu.
Karakterler, olaylar… her şey fazla gerçekti.
“Ben olsam böyle yapmazdım,” dedim bir yerde gülerek.
Okudukça göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı.
“Biraz daha okuyup bırakacağım…” diye mırıldandım.
Ama bırakamadım.
Kitap göğsümün üstünde, fark etmeden uyuyakaldım.
…
Gözlerimi açtığımda tavana baktım.
Ama bir şey farklıydı.
Hızla doğruldum.
Aynı odaydı.
Ama… değildi.
Her şey daha yeniydi.
Duvarlar daha temiz, eşyalar sanki az önce yerleştirilmiş gibiydi.
Kalbim hızlandı.
“Ne… oluyor?”
Yataktan kalktım. Ayaklarım yere değdiğinde içimi garip bir his kapladı.
Kapıya doğru yürüdüm.
Elimi kapı koluna attım.
Derin bir nefes aldım.
Ve kapıyı açtım.