Esin bir süre olduğu yerde kaldı.
Kalbi hâlâ hızlı atıyordu.
Ama bu sefer korkudan çok… meraktandı.
Yavaşça başını kaldırdı.
Gözleri odanın içinde dolaştı.
Her şey… düzenliydi.
Fazla düzenli.
Sanki biri her şeyi olması gerektiği gibi yerleştirmişti.
Hiç hata yoktu.
Bu daha da garipti.
Derin bir nefes aldı.
“Tamam…” diye fısıldadı. “Sakin ol.”
Ayağa kalktı.
Masaya doğru yürüdü.
Defter hâlâ oradaydı.
Ama bu sefer yanında başka bir şey daha vardı.
Daha önce görmediğine emindi.
İnce, katlanmış bir kağıt.
Kaşlarını çattı.
Yavaşça eline aldı.
Açtı.
Üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
“Hikâyeyi değiştirme.”
Esin’in eli bir an titredi.
“Ne demek bu…?” diye mırıldandı.
Tam o sırada başı zonkladı.
Bir anlığına gözleri karardı.
Ve…
Bir görüntü belirdi.
Bir sınıf.
Arka sırada oturan bir kız.
Başını öne eğmiş.
Kimseyle konuşmuyor.
Ama birkaç kişi…
Ona gülüyordu.
Fısıldaşıyorlardı.
Kalemi yere düştü.
Kimse yardım etmedi.
Esin bir anda gözlerini açtı.
Nefes nefeseydi.
“Bu…” dedi. “Bu onun anısı…”
Ellerine baktı.
“Yani ben…”
Yutkundu.
“Gerçekten onun hayatının içindeyim.”
Gözleri tekrar kağıda kaydı.
“Hikâyeyi değiştirme.”
Bu sefer yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.
“Geç kalmışlar,” diye fısıldadı.
Kağıdı katladı.
Masanın üzerine bıraktı.
“Çünkü ben zaten değiştireceğim.”
Ertesi sabah Esin gözlerini zorla açtı.
Bir an nerede olduğunu unuttu.
Sonra…
Her şey geri geldi.
Tavan. Oda. Yabancı hayat.
Derin bir nefes aldı.
“Tamam,” diye fısıldadı. “Bugün… dikkatli ol.”
Aşağı indiğinde kadın çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı.
Masaya oturdu.
Kadın gülümsedi.
“Bugün okula geç kalma,” dedi.
Esin sadece başını salladı.
Konuşursa… yanlış bir şey söylemekten korkuyordu.
Bir süre sessizce kahvaltı yaptı.
Sonra çantasını alıp evden çıktı.
—
Okul yolu uzundu.
Ama asıl zor olan yol değildi.
İçindeki histi.
Kalbi garip bir şekilde sıkışıyordu.
Sanki bu yolda daha önce yürümüş gibi…
Ama aynı zamanda hiç yürümemiş gibi.
Okul binası göründüğünde adımları yavaşladı.
“Hazırsın,” diye mırıldandı kendine.
Ama değildi.
—
Sınıfa girdiğinde herkes yerindeydi.
Kapıdan içeri adım attığı an…
Bir sessizlik oldu.
Kısa.
Ama yeterince uzun.
Sonra fısıldaşmalar başladı.
Esin bunu hemen fark etti.
Ama görmezden geldi.
Arka sıralardan birine yürüdü.
Tam oturacaktı ki bir ses duydu:
“Bakın kim gelmiş…”
Bir kızdı.
Sesinde alay vardı.
Esin başını kaldırdı.
Üç kişilik bir grup ona bakıyordu.
Ortadaki kız kollarını bağlamıştı.
“Dün neden cevap vermedin?” dedi.
Esin kaşlarını çattı.
Ne demek istediğini anlamadı.
Ama belli etmedi.
“Yoğundum,” dedi kısa bir şekilde.
Kendi bile şaşırdı.
Bu cevap… diğer Esin’e ait değildi.
Kız hafifçe güldü.
“Yoğundum…” diye taklit etti.
Yanındakiler de güldü.
Esin’in içi gerildi.
Ama sustu.
Şimdilik.
Öğretmen sınıfa girdi.
Konu kapandı.
Ama bitmedi.
—
Ders boyunca Esin bir şey fark etti.
Kimse onunla konuşmuyordu.
Kimse yanına gelmiyordu.
Sanki görünmezdi.
Ya da…
Görülmek istenmeyen biriydi.
Kalemiyle oynadı.
Önündeki deftere baktı.
Ama aklı başka yerdeydi.
Birden…
Yan sıradan bir ses geldi.
“Kalemin düştü.”
Esin başını çevirdi.
Sessiz bir kızdı.
Göz teması kurmaktan kaçınarak kalemi uzattı.
Esin aldı.
“Teşekkür ederim,” dedi.
Kız sadece başını salladı.
Konuşmadı.
—
Teneffüste sınıf anında doldu.
Ama Esin’in etrafı boş kaldı.
Tam kalkıp dışarı çıkacaktı ki…
Aynı kız grubu tekrar geldi.
Bu sefer daha yakına.
“Bugün çok konuşkansın,” dedi ortadaki kız.
“Bir şey mi oldu?”
Esin içinden “Sakin ol” dedi.
Gergindi.
Ama kontrol etmeye çalışıyordu.
“Yok,” dedi. “Sadece normalim.”
Kız gözlerini devirdi.
“Senin normalin bu değil.”
Esin artık bunu hissediyordu.
Bu… o kızın hayatıydı.
Ve bu sahne…
Tekrar ediyordu.
Ama bu sefer…
Farklı olabilirdi.
Kız bir adım daha yaklaştı.
“Unutma,” dedi alçak bir sesle,
“yerini bil.”
Sessizlik oldu.
İşte o an…
Bir şey koptu.
Esin başını kaldırdı.
Gözleri ilk kez netti.
“Yerimi biliyorum,” dedi.
Sesi sakindi.
Ama sertti.
“Ve senin düşündüğün yer değil.”
Sınıf bir anda sessizleşti.
Kızın yüzündeki ifade değişti.
Bu…
Beklediği şey değildi.
—
Ve o an…
Esin bir şeyi anladı.
Hikâye…
Değişmeye başlamıştı.