İnsan kendi evinde boğulur mu hiç? Nefesi kesilir mi? Yok olmak, toza buluta karışmak ister mi?
Her şeyin yoluna gireceğine dair içimde en ufak bir umut kırıntısı bile kalmadı artık. Uçurumun kenarındayım yine en başa sardım. Olmak istediğimden değil, olmam gereken yerden devam etmeye çalışıyorum hayata. Hep başkalarının çizdiği yola doğru gidiyorum. Bir kukla gibi. Onların gördüğü aydınlık yol, benim önümde duran dipsiz bir kuyu aslında.
Üzülüyorum.. Çekip gitmeye cesaret edemediğim için. Sadece yazık diyebiliyorum, yazık. Canım acıyor. Canım bile bana açıyor artık. Hepsi bu...