Nefes alamadığımı hissediyorum bazen. Bazen sanki duvarlar üstüme üstüme geliyor. Sürekli aynı şeyleri, devamlı aynı lakırdılar. Resmen tekerrür ediyor hayatım. Ben buna daha mantıklı bir açıklama bulamıyorum.
Benim de canım yanıyor, benim de duygularım var, ben de insanım. Ama anlamıyor kimse işte. Anlatamıyorum. Yazıyorum. Sadece yazıyorum. Başka bir olayım yok. Ben zaten neyim ki? Kimin bir şeyiyim? İse yaramaz bir baş belasından başka hiç bir şey. Bazen, burada olmasam da olurmuş gibi geliyor. Yaşamıyor, nefes almıyor olsam, başka bir dünyada yaşıyor olsam bile olurmuş gibi. Ya da hiç yaşamıyor olsam. Cansız bir nesne? Nesne bile olmaz benden, koyacak bir yer bulamazlar. Tutup bir kenara atıp çürümemi beklerler yine.
Elimi attığım her şeyi mahvediyorum. Kime dokunsam canı yanıyor. Koca bir enkaz gibiyim. Hiç kimseyi memnun edemiyorum. Kimse benimle olmaktan mutlu değil.
Aklımı yitirmek üzereyim..