Nihayet sağ salim sabah oldu.Kalktığımda sadece o kız uyanmıştı.Diğer herkesin horlama sesleri geliyordu.Grup üç erkek iki kızdan oluşuyordu ama artık iki erkek iki kız kalmışık.Kız benimle gölün etrafında dolaşmak istediğini söyledi.Bu ormanda grubundan ayrılmak pek mantıklı değildi ama belli ki kızın anlatmak istediği şeyler vardı.Teklifini kabul ettim ve göl kenarına gittik.Kızın adı Mine'ymiş.Sevimli bi kızdı.Sonra bi anda durup dedi ki "Zehirlenen çocuk sandığınız gibi erkek arkadaşım değildi,o benim abimdi"dedi ve göz yaşlarına boğuldu.Düşündüklerim ve söylediklerim için çok pişman olmuştum.Kız abisini kaybetmişti ve ben kolundan sürükleyerek buraya getirmiştim.Kız benden nefret ediyor gibi değildi.Hatta onu ordan ayırdığım için beni seviyordu bile.Sonra bir anda ağlaması durdu ve bana sarıldı...
Ne olduğunu anlayamamıştım ama bedenime engel olamayıp ben de sarıldım.Gerçekten abisini çok seviyor gibiydi ve sarılmaya ihtiyacı olması normaldi.Teselli etmeye çalıştım.Ne kadar konuştuk bilmiyorum ama sanırım oldukça uzun sürmüş.Diğer çocukla kız da yanımıza geldi.Her şey görünüyormuş.Mine baya utanmış gibiydi ben ise sorun etmedim.Diğer kız ve çocuğun adı da Esin ve Berk'miş.Berk her şeyi şakaya vuruyordu fakat Esin ona nazaran daha ciddi duruyordu.Ama iyi kızdı.Biraz daha yürüdük.Artık herkes acıkmaya başlamıştı.Ben ise bu gün kim ölecek diye düşünüyordum sadece.Çünkü biz buradan kurtulamazsak illa ki ölecektik.Buraya girip canlı kalma olasılığı yok.Girip canlı çıkma olasılıği ise oldukça az... Saatlerce yürüdük.Susamıştık.Benim çantamda birkaç şişe su vardı.Sularımızı azar azar içtik ve yola devam ettik.Herkes saatlerdir kötü bir olay yaşamadığımız için mutluydu ama ben korkuyordum.Bu ormanda uzun süre birşey yaşamazsan büyük bir sorun vardır.Çok büyük birşey olacak gibi hissediyordum.Olay yaşamadan akşama kadar yürüdük ama benim korkum geçen her saat arttı.Gerçekten büyük birşey bizi bekliyordu.Ben düşünceler dalmışken Esin "şuraya bakın!!"diye bağırdı.Kafamı kaldırdığımda karşımızda dev gibi bi bina duruyordu.Bu kadar ıssız bir ormanda bu hiç normal değildi.Gerçi bu ormanda normal olan ne var ki??
Binaya doğru ilerliyorduk.Belki de bu çıkış yolumuzdu...
Yavaş adımlarla binaya ilerledik.Bina tamamen terk edilmişti...
