Çocuk bir süre sonra kusmayı bıraktı ve yere yığıldı.Ağzından son çıkan sözler ise "kaçın..."oldu.Eğilip baktığımda artık nabzı durmuştu.Kız ağlıyor,diğerleri ise korkuyla etrafa bakınıyordu.Neredeyse sabah olmuştu ve sadece yarım saat uyumuştum.Zehrin işlememesi için kıza pansuman yaptım.Dediğim gibi,eşyalarım gerçekten lazım oluyordu.Tam o anda birşey anladım.Sarmaşıkların gevşemesinin sebebi çocuğun dişlemesi değildi.Çocuk zehirlendiği için öleceği belliydi ve sarmaşıklar tek seferde sadece tek kişiyi öldürebiliyordu.Çocuk zehirlendiği için kız hayatta kalmıştı.Daha doğrusu sarmaşıklar kızın yaşamasına izin vermişti...
Bunları düşünerek zaman harcayamazdım.Ağlayan kızın,cesedin yanından ayrılma niyeti yok gibiydi.
"Burada kalırsan yakında sen de onun yanına gideceksin"dedim.Bence komik bir şakaydı ama kız bana nefret dolu bakışlar attı.Kız hala kıpırdamıyordu.İyiliği için kolunu tuttuğum gibi koşmaya başladım ve arkada kalanlara da "Hadi artık!"diye bağırdım.Kızın yaraları derindi ve pansumana rağmen hareket ettiğinde canı yanıyordu.Hava henüz tam aydınlanmamıştı ve yavaş yürüme şansımız da yoktu.Kızı kucağıma aldım ve koşmaya başladık.Yakınlarda daha az sarmaşığın olduğu bir göl kenarı vardı.Oradaki kayaların yanına gidip biraz kestirdik.Gece sıra sıra nöbet tuttuk.Verimli bir uyku değildi ama bu ormanda daha iyisini bulamazdık...
