Burada bir kaç gün kaldım ve bir çok şey keşfettim. Ama hala rüzgar hakkında hiç bir şey bilmiyordum.. Hayatta olduğunu sadece umabiliyordum. Kabullenmek istemiyorum! Onu bırakmak istemiyorum, her şey bu kadar olamazdı! O hayatta değildi artık unutmam gerekiyordu. Artık buradan çıkabileceğimi düşünüyordum. Daha ne kadar kaçacaktım? Ne kadar sürecekti. Ama artık diğer hayatıma dönmem gerekiyordu. Nasıl dönücektim! Hiç bilmiyorum.. Buradan çıkmam gerekiyordu artık. Ormandan çıkmaya çalışıyordum ama labirent gibi ormandı, hiçbir yol farklı değildi ve hepsi birbirine benziyordu. Tamam artık gerçekten çıkmam gerekiyordu. Burası geceydi ve uyku bastırdı.. Orada pat diye düşüp kaldım..
Alarmın sesiyle uyandım. 100 yıl boyunca uyumuş gibiydim. Saçlarımı güzelce tarayıp hazırlandım. Okula gitmek için çantamı aldım ve ayakkabımı giyip çıktım. Kulaklıkla müzik dinlerken Rüzgar'ı düşünüp durdum. O popüler çocuğa Özel not yazıp gizlice sırasına koydum böylece niyetimi anlayacaktı ve özür dileyecektim. İçeri girip gizlice koydum ve yerime oturdum. O sırada tam oturduğumda kapı açıldı ve o geldi.. Sırasına oturduğunda kağıdı fark etmişti. Kağıdı cebine koydu ve yerleşti. Yerleştikten sonra kağıdı açıp sessiz bir şekilde okudu. Sonra direk bana baktı. Bende "ne bakıyorsun?" der gibi bakış attım.
Sonra yanıma doğru gelmeye başladı. Panik yapmamaya çalıştım. Yanıma geldiğinde "Bu ne?" Dedi. Bende "Ne biliyim?" Dedim. Oda açıp bana okuttu. Konuşmaya başladı;
- Bunu sen yazmadın mı?
+ Neden benim yazdığımı düşünüyorsun?
- Dün yanıma oturan sendin ve notta bununla alakalı?
+ Evet ben yazdım.
- Tamam.
Dedi ve gitti. Boş gözleri beni korkutuyordu. Bana neden böyle davranıyordu ki? Şimdi neden nedenlerle yaşadığımı anlamıştım.. Gerçek hayatımda böyleymiş. Derslerim gayet düzgün gidiyordu. Beden dersi de çok iyi geçmişti. Zaten esnek bir yapım vardı buda jimnastik için uygundu. Fakat giyinirken bir şey fark ettim. Çalı çırpı ve benzeri şeylerden geçerken çizilmişti bacağım öbür hayatımda. Bu hayatta da izleri duruyordu.
Bu eğer orada ölürsem burada da ölürüm demekti.. Bir an derin bir nefes aldım ve sakinleştim. Rüzgar'a benziyen çocuk sürekli bana bakıyordu. Bir gün tuvalete gittiğimde 2 kız geldi. Ve bana "Ondan uzak dur." Dedi. "Durmazsam nolur?" Dedim. Çakım yanımda olduğu için rahattım kullanmayı biliyordum. Kız beni tuttu kıza kafa attım ve diğer kızın da karnına bir tane tekme attım. Beni tutan kızı unutmuştum ve bı anda bana arkadan tekme attı. Beni tutup vurmaya başladı. Bende kendime gelip ayağına çelme attım, kendileri kaşınmıştı. hemen oradan çıktım, disipline gitsemde umurumda değildi. Önceden böyle biri değildim. Sanırım oradaki tecrübem burada da işe yaradı. Kimseye yok ihtiyacım korunmak için. Fakat artık gerçekten paraya ihtiyacım vardı. İş aramam lazımdı. Okul çıkışı iş arayacaktım, zaten ödevim de yoktu. Geceleri yine arayışa çıkacaktım. Babamı hiç görmemem beni gerçekten üzmüştü. Gerçi annem için bizi bıraktıysa doğru olanı yapmış ama keşke beni de alsaymış..
~~ Okul Çıkışı ~~
Okul çıkışı nihayet olmuştu. Fakat bir gariplik vardı. Takip ediliyor gibi hissediyordum.. Ama boş verdim. Belki yanlış düşünüyordum.
Belki beni takip eden yoktur yoluna gidiyordur sadece diye düşündüm. Ve şirkete girerken biri bana çarptı. Sarsıldım ama bir şey demek istemedim. Görüşmeye girdiğim sırada çok heyecanlıydım..