Poyraz kapının kilidini hızla çevirip sertçe açtı. Odanın boğucu havasından bir an önce kurtulmak istercesine eşikten dışarı adımını attı. Tam o anda Selin kapının önünde duruyordu; Poyraz’ın ani çıkışıyla hafifçe geriye doğru sendelese de hızla toparlanıp içeri süzüldü.
"Pars? Yerleştin mi hayatım?"
Selin'in ince ve cilveli sesi odanın taş duvarlarında yankılandı ama içerideki havayı yumuşatmaya yetmedi. Pars, pencerenin önündeki duruşunu bozmamıştı. Selin yanına gelip koluna dokunana kadar içeri birinin girdiğini bile fark etmemiş gibiydi; hatta o dokunuş bile onu içinde bulunduğu trans halinden koparamadı.
Pars’ın koyu kahve gözleri tamamen kapının dışına, loş koridorun zeminine kilitlenmişti.
Poyraz, kapıdan birkaç metre ileride bekleyen Derin’i gördüğü anda adımlarını hızlandırdı. İçindeki tanımlayamadığı öfkeyi, Pars’ın az önce bileğinde bıraktığı o yakıcı izi silmek istercesine iki kolunu birden Derin’in boynuna doladı. Derin şaşkınlıkla hafifçe geri çekilecek gibi oldu ama sonra gülümseyip kollarını Poyraz’ın beline sardı. Poyraz yüzünü Derin’in saçlarına gömdü; bu sarılma hem bir sığınak hem de ardında bıraktığı odaya karşı çekilmiş kalın bir duvardı.
Pars odanın kapı aralığından sadece onları izliyordu.
Gözlerini Poyraz’ın Derin’i sıkıca saran parmaklarından, ensesindeki gergin kaslardan ve saçlarının arasından bir an bile ayırmadı. Çenesi kaskatı kesilmişti; yüzündeki o kemikli, soluk hatlar sert bir gölgeye büründü. Yanında durup durmaksızın bir şeyler anlatan Selin’in tek bir kelimesi bile kulağına ulaşmıyordu. Selin’in varlığı, sesi, temas eden eli... Hepsi o an Pars için silinip gitmişti.
Dünyasında sadece koridorda sevgilisine sarılan o sarışın çocuk ve ikisinin arasında görünmez bir iple gerilen o tehlikeli sessizlik vardı. Poyraz başını Derin’in omzundan hafifçe yana çevirdiğinde, açık kapıdan dik dik kendisine bakan Pars’ın koyu, hiddetli ve tekinsiz gözleriyle yeniden karşılaştı.
Sarılmanın sıcaklığı bile aralarındaki o buz gibi, ama bir o kadar da yakıcı olan gerilimi söndürmeye yetmiyordu.