Derin, masanın altından Poyraz’ın bacağına hafifçe dokundu. Parmaklarının altındaki o kaskatı gerginliği, Poyraz’ın çenesindeki seğirmeyi ve Pars’ın gözlerini dikip Poyraz’ın tepkilerini ölçen o karanlık bakışını bir an bile kaçırmamıştı. Odaya, masaya yayılan bu boğucu havanın sıradan bir "takım kaptanı rekabeti" olmadığını ilk andan beri sezen tek kişiydi.
Hiç istifini bozmadan önündeki su bardağını hafifçe masaya vurdu ve sesindeki o pürüzsüz, sakin tonla ortamın odağını dağıttı.
"Kızlar yarınki öğleden sonraki prova için göl kenarındaki amfiyi kapatmış Selin," dedi Derin, gözlerini doğrudan Selin’e dikerek. Yüzünde ne bir meydan okuma vardı ne de yapmacık bir nezaket; tamamen stratejik bir doğallıkla konuşuyordu. "Koreografinin bitişinde takım kaptanlarının da dahil olduğu bir geçiş kısmı düşünüyorduk ama bugünkü... enerjiye bakılırsa, o kısmı prova etmesek daha iyi olacak gibi."
Selin, Derin’in bu profesyonel ama laf sokan çıkışıyla bir an afalladı. Elini Pars’ın parmaklarından istemsizce gevşetti, saçını kulağının arkasına itti. "Nedenmiş o? Pars gayet profesyonel bir oyuncu, takım için ne gerekiyorsa yapar. Değil mi Pars?"
Selin’in dikkati dağılmış, Poyraz ile Pars’ın arasındaki o zehirli elektrik hattı Derin’in bu hamlesiyle bir anlığına kesilmişti.
Poyraz derin bir nefes verip omuzlarını biraz olsun düşürdü; Derin’e minnet dolu, kaçamak bir bakış fırlattı. Derin ise gözlerini bir saniyeliğine Pars’a çevirdi. Pars hâlâ masanın diğer ucunda, siyah kazağının kollarını dirseklerine kadar sıvamış halde oturuyordu. Derin’in bu bilinçli manevrasını, oyunu nasıl bozduğunu fark etmiş gibiydi; dudaklarının kenarında belli belirsiz, tehlikeli bir tebessüm kıvrıldı.
Fakat koyu renk gözleri Selin’in sorusuna cevap vermedi; masanın altından çatalını çeviren Poyraz’a son bir kez dik dik baktıktan sonra sandalyesini hafifçe geriye itti. Derin araya girip o görünmez yangını şimdilik söndürmüştü ama masanın üzerindeki küllerin hâlâ için için yandığını dördü de çok iyi biliyordu.