Bölüm 2

Arda'nın arkasından birkaç saniye boyunca öylece baktım. Söylediği cümle kafamın içinde dönüp duruyordu. “O uygulama yeni öğrenciler için yapılmadı.” Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordum ama Arda'nın bunu söylerkenki yüz ifadesi, bunun basit bir okul dedikodusu olmadığını açıkça gösteriyordu. “Arda!” diye seslendim. Durmadı. Birkaç adım daha attı ve merdivenlerden aşağı indi. Peşinden gitmek istedim ama nedense ayaklarım hareket etmedi. Telefonumu çıkardım ve uygulamayı tekrar açtım. Yeni bir paylaşım vardı. “Yeni kız ilk sırrını öğrendi.” Altında ise tek bir cümle yazıyordu: “Ama daha asıl sırrı bilmiyor.” Ekrana birkaç saniye boyunca baktım. “Bu şaka mı?” diye fısıldadım. Tam uygulamayı kapatacakken yeni bir bildirim geldi. S — Bir soru soruldu. Parmağım istemsizce bildirime dokundu. Karşıma bir soru çıktı: “Buraya neden geldin, Lina?” Kaşlarımı çattım. “Bunu kimse bilmiyor,” dedim kendi kendime. Ailem dışında kimse bilmiyordu. Okula neden nakil olduğumu kimseye anlatmamıştım. Hatta Defne'ye bile. Telefonumu cebime koyup okuldan çıktım. Eve gidene kadar uygulamayı bir daha açmamaya karar verdim. Ama bu kararım sadece birkaç saat sürdü. Eve geldiğimde annem mutfaktaydı. “İlk günün nasıl geçti?” diye sordu. Ayakkabılarımı çıkarırken zorla gülümsedim. “İyiydi.” Annem bana dikkatlice baktı. “Emin misin?” “Evet.” Çantamı odama bırakıp kapıyı kapattım. Yatağıma oturdum. Telefonumu elime aldım. Ekranda yine aynı uygulama vardı. Silmeye çalıştım. Uygulamanın simgesine basılı tuttum ama sil seçeneği çıkmadı. Birkaç kez daha denedim. Olmadı. Tam telefonu yatağın üzerine bırakacakken bildirim geldi. “Silmek işe yaramaz.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. “Beni mi izliyorsunuz?” diye yazdım. Mesajı gönderdikten sonra birkaç saniye bekledim. Cevap hemen geldi. “Seni izlememize gerek yok.” Ardından bir fotoğraf gönderildi. Fotoğrafı açtığımda yüzüm buz kesti. Fotoğrafta ben vardım. Ama bu kez okulda değildim. Evimin önünde çekilmişti. Üstelik fotoğraf çok yeniydi. Pencereden dışarı baktım. Sokak sessizdi. Perdeleri hemen kapattım. Telefonuma yeni bir mesaj geldi. “Hoş geldin, Lina.” O gece neredeyse hiç uyuyamadım. Ertesi sabah okula gittiğimde ilk işim Defne'yi bulmak oldu. Onu koridorda gördüğüm anda yanına gittim. “Seninle konuşmam lazım.” Defne yüzüme baktı. “Ne oldu?” Telefonumu çıkardım ve dün gece gelen fotoğrafı gösterdim. Defne'nin yüzü değişti. “Bu fotoğrafı nereden aldın?” “Bana gönderdiler.” “Kim?” “Bilmiyorum.” Defne birkaç saniye sustu. Sonra etrafına baktı. “Burada konuşmayalım.” Beni boş bir sınıfa götürdü ve kapıyı kapattı. “Lina, sana bir şey söylemem gerekiyor.” “Neyi?” Defne derin bir nefes aldı. “S uygulaması yaklaşık bir yıldır okulda var.” “Bir yıl mı?” “Evet.” “Kim yaptı?” “Kimse bilmiyor.” “Peki neden herkes kullanıyor?” Defne başını eğdi. “Çünkü uygulamada yazılanlar genellikle doğru çıkıyor.” “Ne demek istiyorsun?” “Birisi bir hafta sonra olacak bir şeyi yazıyor. Sonra gerçekten oluyor.” Ona inanmak istemiyordum. “Bu saçmalık.” “Ben de öyle düşünüyordum.” “Sonra?” Defne gözlerimin içine baktı. “Geçen yıl en yakın arkadaşım hakkında bir paylaşım yapıldı.” “Ne paylaşımı?” Defne birkaç saniye sustu. “Onun okuldan ayrılacağı yazıyordu.” “Ayrıldı mı?” Defne başını salladı. “Ertesi hafta.” O an sınıfın kapısının dışından bir ses geldi. İkimiz de sustuk. Kapının altındaki boşluktan bir gölge geçti. Defne bana baktı. “Burada yalnız değiliz.” Kapıya doğru bir adım attım. Tam kapıyı açacakken telefonum titredi. İkimiz de ekrana baktık. S uygulamasında yeni bir paylaşım vardı. “Defne, Lina'ya gerçeği anlatıyor.” Altında ise tek bir cümle vardı. “Ama ikisi de kapının arkasında kimin olduğunu bilmiyor.” Kapıya baktım. Elimi yavaşça kapı koluna götürdüm. Ve kapıyı açtım. Koridor bomboştu. Yalnızca yerde küçük, siyah bir kâğıt parçası duruyordu. Eğilip aldım. Üzerinde tek bir cümle yazıyordu: “Sıradaki sensin.”