Bölüm 11

Ekranda duran “DEFNE — GERÇEK KİMLİK” dosyasına bakarken içimde garip bir boşluk oluştu. Yanımda duran Defne hiçbir şey söylemiyordu. Arda ise gözlerini ondan ayırmıyordu. “Aç,” dedi Arda. Defne başını salladı. “Hayır.” “Neden?” “Çünkü ne olduğunu biliyorum.” Ona döndüm. “Sen biliyor musun?” Defne gözlerini kapattı. “Evet.” “O zaman neden bize anlatmadın?” “Çünkü anlatırsam her şey daha kötü olacak.” “Zaten her şey kötü.” Defne bana baktı. “Lina, beni dinle.” “Hayır. Bu kez sen beni dinleyeceksin.” Bilgisayarın başına geçtim. “Bütün gün bana yalan söyledin. Beni tanımıyormuş gibi yaptın. Annemle bağlantın olduğunu sakladın. Şimdi de bu dosyanın ne olduğunu biliyorsun.” Defne'nin gözleri doldu. “Sana zarar vermek istemedim.” “Ama verdin.” Bu cümleden sonra odada sessizlik oldu. Arda bilgisayardaki dosyayı açtı. Ekranda birkaç belge belirdi. İlk belgede Defne'nin fotoğrafı vardı. Altında adı, doğum tarihi ve okul bilgileri yazıyordu. Fakat bir satır diğerlerinden farklıydı. “Kimlik oluşturulma tarihi: 12 Ekim 2025.” Arda kaşlarını çattı. “Bu ne demek?” Defne cevap vermedi. “Defne?” “Benim gerçek adım Defne değil.” Ona baktım. “Ne?” “Defne... bana verilen isim.” Arda bir adım geri çekildi. “Gerçek adın ne?” Defne birkaç saniye sustu. Sonra çok sessiz bir şekilde söyledi: “Mina.” İçimde bir şeylerin yerine oturmadığını hissettim. “Peki Defne kim?” “Defne diye biri vardı.” “Nerede?” “Bu okulda.” Arda'nın yüzü gerildi. “Geçen yıl kaybolan öğrencilerden biri mi?” Defne başını salladı. “Evet.” “Sen onun yerine mi geçtin?” Defne gözlerini yere indirdi. “Hayır. Ben onun kardeşiyim.” Birkaç saniye boyunca konuşamadım. “O zaman neden onun adıyla okuyorsun?” “Çünkü gerçek kimliğim burada kayıtlı değil.” “Neden?” Defne derin bir nefes aldı. “Çünkü annemle birlikte bu okuldan kaçtık.” “Senin annen kim?” “Bunu bilmiyorsun mu?” Defne bana baktı. “Senin annen.” Kalbim hızlandı. “Ne?” “Senin annen beni ve ablamı yıllar önce korudu.” Arda şaşkınlıkla araya girdi. “Defne'nin ablası kim?” Defne bilgisayardaki başka bir dosyayı açtı. Fotoğrafı görünce yüzüm dondu. Fotoğraftaki kız, ilk bölümlerde gördüğüm eski okul fotoğraflarından birindeki öğrenciydi. Altında adı yazıyordu. Defne Yalın. “Yalın mı?” diye fısıldadım. Defne başını salladı. “Evet.” “Benim soyadımla aynı.” “Çünkü...” Defne durdu. “Çünkü senin annen, benim ablamın bakımını bir süre üstlenmişti.” Arda dosyaya baktı. “Peki Defne Yalın'a ne oldu?” Mina'nın gözleri doldu. “Mert'in kaybolduğu gece o da kayboldu.” “Yani aynı gece iki kişi mi kayboldu?” “Üç.” “Üçüncü kim?” Mina bana baktı. “Sen.” O an odanın havası değişti sanki. “Ben kaybolmadım.” “Herkese göre kayboldun.” “Ama ben buradayım.” “Çünkü seni geri getirdiler.” “Kim?” Mina cevap vermeden önce bilgisayarın ekranı kendiliğinden değişti. Yeni bir dosya açıldı. 12 EKİM 2025 — OLAY KAYDI. Videoyu açtık. Görüntüde okulun bahçesi vardı. Geceydi. Kameranın saatine baktım. 22.43. Üç kişi bahçeden eski binaya doğru yürüyordu. Mert. Küçük halim. Ve başka bir kız. Kızın yüzü görünmüyordu. Arda ekrana yaklaştı. “Bu kim?” Mina başını salladı. “Bilmiyorum.” Video devam etti. Üçü eski binaya girdi. Birkaç dakika sonra ışıklar söndü. Ardından görüntü kesildi. Yeni görüntü geldi. Saat 23.17. Koridorda yalnızca küçük halim yürüyordu. Elimde bir şey vardı. Bir telefon. Sonra kameraya doğru baktım. Ve konuşmaya başladım. “Eğer bunu biri bulursa...” Küçük halimin sesi titriyordu. “Mert'e yardım edin.” Sonra arkamdan bir ses geldi. “Lina!” Küçük halim arkasını döndü. Görüntü bulanıklaştı. Kamera yere düştü. Son duyulan şey bir kapının kapanmasıydı. Video sona erdi. Kimse konuşmadı. Arda yumruklarını sıktı. “Mert orada.” “Evet,” dedi Mina. “Ama kayıtta daha sonra ne olduğunu bilmiyoruz.” Bilgisayarın ekranında yeni bir dosya açıldı. 23.18 — SES KAYDI. Kaydı açtım. İlk birkaç saniye sessizlik vardı. Sonra küçük halimin sesi duyuldu. “Mert, kalk.” Ardından Mert'in sesi geldi. “Lina, koş.” Sonra başka bir ses duyuldu. Yetişkin bir erkek. “Hiçbir yere gitmiyorsunuz.” Ses çok tanıdık geldi. Arda bir anda bana baktı. “Bu sesi tanıyor musun?” Başımı salladım. “Hayır.” Mina'nın yüzü değişti. “Ben tanıyorum.” “Kim?” “Okul müdürü.” Arda öfkeyle bilgisayarın yanına gitti. “Müdür oradaydı.” Mina başını salladı. “Evet.” “Peki annem?” “O da oradaydı.” Kalbim hızlandı. “Annem neden oradaydı?” Mina cevap vermedi. “Mina!” “Çünkü seni kurtarmaya çalışıyordu.” “Peki neden bana hiçbir şey söylemedi?” “Çünkü başarılı olamadı.” O anda telefonum titredi. S uygulaması açıldı. “Geçmişin yüzde 63'ü hatırlandı.” Ardından yeni bir mesaj geldi. “Kalan yüzde 37'yi hatırlamak istemezsin.” Ekrana bakarken içimde bir anı daha canlandı. Karanlık bir oda. Annem karşımda. Mert yanımda. Bir adam kapının önünde duruyordu. Adam bana bir telefon uzatıyordu. “Bunu sen yaptın.” Küçük halim ağlıyordu. “Ben kimseye zarar vermedim.” Adam gülümsüyordu. “Zarar vermen gerekmiyor. Sadece bilmen yeterli.” Sonra Mert önüme geçti. “Ona dokunma.” Görüntü kesildi. Başımı kaldırdığımda Arda ve Mina bana bakıyordu. “Ne hatırladın?” diye sordu Arda. “Bir adam.” “Kim?” “Bilmiyorum.” “Başka?” “Mert beni koruyordu.” Mina sessizce, “Her zaman öyleydi,” dedi. “Sen nereden biliyorsun?” “Çünkü Mert bana da yardım etti.” “Ne zaman?” “Sen hafızanı kaybettikten sonra.” “Yani Mert hayattayken sen onunla görüştün?” Mina başını salladı. “Evet.” Arda hemen yaklaştı. “Nerede?” “Bilmiyorum.” “Bilmiyorsun mu?” “Bana yerini söylemedi.” “Peki ne söyledi?” Mina'nın gözleri bilgisayar ekranına kaydı. “S uygulamasının ikinci hesabının kimde olduğunu.” “Kimde?” diye sordum. Mina bana baktı. “Mert, ADMIN_01'in kim olduğunu biliyordu.” “Defne sen değilsin.” “Hayır.” “Peki kim?” Mina cevap vermeden önce bilgisayar ekranında yeni bir yazı belirdi. “ADMIN_01 bulundu.” Ardından isim çıktı. “LARA YALIN.” Odaya sessizlik çöktü. “Lara kim?” diye sordum. Mina'nın yüzündeki ifade değişti. “Senin annen.” Kalbim hızla çarpmaya başladı. “Annem mi?” “Evet.” Arda ekrana baktı. “O zaman bütün bunları o mu yapıyor?” Mina başını salladı. “Hayır.” “Ne demek hayır?” “ADMIN_01 onun hesabı.” Mina'nın sesi titredi. “Ama hesabı kullanan kişi annen değil.” “Kim kullanıyor?” Bilgisayarın ekranı karardı. Birkaç saniye sonra tek bir cümle belirdi. “Bunu öğrenmek için annenizi bulmanız gerekiyor.” Tam o anda kapının dışından annemin sesi geldi. “Lina!” Hepimiz kapıya döndük. Annem koridorda duruyordu. Yüzü korku içindeydi. “Hemen buradan çıkın.” “Neden?” diye sordum. Annem bana baktı. “Çünkü okulda yalnız değiliz.” “Kim var?” Annem cevap vermedi. Koridorun diğer ucundan bir kapı sesi geldi. Sonra ayak sesleri. Annem fısıldadı: “Mert.” Arda bir anda kapıya yöneldi. “Nerede?” Annem başını kaldırdı. “Arkamda.” Koridora baktığımızda kimse yoktu. Ama telefonum titredi. S uygulamasında yeni bir mesaj vardı. “Mert'i bulmak için çok geç kaldınız.” Ardından ikinci mesaj geldi. “Çünkü Mert zaten sizin yanınızda.” Arda, Mina ve ben birbirimize baktık. Koridorda bizden başka kimse yoktu. Sonra arkamızdan bir ses duyuldu. “Lina.” Döndüm. Ve karşımda yıllardır kayıp olduğunu düşündüğümüz kişi duruyordu. Mert.