Soyunma odasının kapısı sertçe kapandı.
Güneş içeride yalnız olduğunu sanıyordu.
Üzerindeki formayı çıkarırken nefes aldı.
Maç bitmişti.
Ama içindeki gerginlik bitmemişti.
Ayaz’ın bakışı hâlâ gözlerinin önündeydi.
“Bu çocuk gerçekten tehlikeli…”
Tam o sırada kapı tekrar açıldı.
Güneş dondu.
Ayaz içeri girdi.
Sessizdi.
Diğerleri henüz gelmemişti.
Kapıyı arkasından kapattı.
“Sen önce mi geldin?” dedi Ayaz.
Güneş hızlıca formayı tuttu.
“Evet.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Soyunma odasında sadece floresan ışığın uğultusu vardı.
Ayaz bir adım daha yaklaştı.
“Bugün kaç kere benden kaçtın?”
Güneş gözlerini kaçırdı.
“Kaçmadım.”
“Kaçtın.”
“Takip etmiyorum seni.”
Ayaz hafifçe başını eğdi.
“Emin misin?”
Güneş sinirle nefes verdi.
“Sen hep böyle misin?”
“Nasıl?”
“İnsanların üstüne bu kadar gelmek.”
Ayaz cevap vermedi.
Sadece Güneş’e baktı.
Uzun bir bakış.
Rahatsız edici derecede dikkatli.
Güneş bir an gerildi.
“Ne?”
Ayaz bir adım daha attı.
“Bir şey var.”
“Yine mi?”
“Evet.”
Güneş gözlerini devirdi.
“Bıktım artık ‘bir şey var’larından.”
Ayaz konuşmadı.
Sadece ona yaklaştı.
Ve tam o anda…
Güneş ayağını yanlış attı.
Zemin hafif ıslaktı.
Dengesini kaybetti.
“Ah—”
Geriye doğru düşerken refleksle elini uzattı.
Ayaz anında onu tuttu.
Kolundan çekti.
Ama momentum fazlaydı.
İkisi de dengelerini kaybetti.
Güneş bir anlık panikle Ayaz’ın göğsüne çarptı.
Ayaz onu tutmaya çalışıyordu.
“Dikkat—”
Ama Güneş’in başı yukarı kalktı.
Ve o an…
Yüzler çok yakındı.
Fazla yakın.
Bir saniye.
İki saniye.
Zaman garipleşti.
Ayaz’ın nefesi hissediliyordu.
Güneş’in kalbi çılgın gibi atıyordu.
Düşmemek için refleksle hareket etti.
Ama o hareket…
Yanlıştı.
Başını çevirdi.
Ve dudakları değil—
yanağı.
Ayaz’ın yanağı.
Bir saniyelik bir temas.
Yanlışlıkla.
Tamamen istemsiz.
O an oda dondu.
Güneş hemen geri çekildi.
“Ben— şey— düşüyordum!”
Ayaz hiç kıpırdamadı.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra sadece:
“…fark ettim.”
dedi.
Sesi değişmişti.
Daha düşük.
Daha yavaş.
Güneş panikle ellerini geri çekti.
“İstemeden oldu!”
Ayaz gözlerini kaçırdı.
Ama kulağına kadar hafif bir kızarma yayılmıştı.
“Biliyorum.”
Kapı aniden açıldı.
Bora içeri girdi.
“LAN SİZ NAPIYORSUNUZ?”
Arkadan Yankı bağırdı:
“NE OLUYOR BURADA?!”
Emir kapıda durdu.
Atlas gözlerini kırptı.
Sarp sessizce baktı.
Güneş hızla geri çekildi.
“YOK BİŞEY!”
Ama Ayaz hâlâ aynı yerdeydi.
Sadece Güneş’e bakıyordu.
Ve bu kez bakışında şüphe yoktu.
Bir şey daha vardı.
Anlamlandıramadığı bir şey.
Yankı fısıldadı:
“Ben diyorum size…”
“Bunlar normal değil.”
Ayaz sonunda arkasını döndü.
Ama çıkmadan önce çok kısık bir sesle konuştu:
“Dikkat et.”
Güneş olduğu yerde kaldı.
Kalbi hâlâ deli gibi atıyordu.
Ve ilk kez düşündü:
Bu iş kontrolden çıkıyor.